از رنسانس ایتالیا تا دربار صفوی: تطبیق دو اثر جاودانه

یک تیم عظیم یک احتمالاً تا پونزده تا نقاش و دو تا خطات و دو تا تذهیب‌گر و یک نفر حداقل صحافکار یا صحاف و...

نقاشی‌هایی که لایه می‌شود ازشان حرف زد و حرف می‌زنند، درباره‌ی انسان، درباره‌ی نگاه مسیحیت کاتولیک رومی به جهان، درباره‌ی نگاه شاهنامه‌ای ایرانی به داستان انسان، گوته رومید. به داستان انسان گته رفته بود نقاشی‌های سقف سیستیم چپل و دیده بود گفته بود که تا این‌ها را نبینی نمی‌فهمی که چه کارها از آدمیزاد برمیاد. این دیگه تهی آدمیزادی که این کار را می‌خواهی می‌تواند بکنند، اون هم یک نفر خیلی خیلی جا دارد، خیلی کارها می‌تواند بکنند. یا یه چیز دیگه من از ایشون شنیدم خیلی قشنگ بود، خیلی حرفه‌قشنگی بود. درباری همون صحنه‌ی معروف آفرینش می‌گفت دقت کنی، این رو می‌خواهم بگویم. می‌گفت دقت کنی، دست‌ها به هم نمی‌خورند، و این نقاشی هم یه سنپشات دیگه، ما نمی‌دانیم، لحظه‌ی قبلش اتفاق گفتاده، لحظه‌ی بعدش اتفاق گفتاده، شاید این لحظه‌ی بعد از لمس باشه، شایدم، شایدم که‌های لمس نشده، چون نقاشی چیزی به ما نمی‌گه. اینی که اینجا می‌بینیم، به قول ایشون می‌گفت آدم را به این فکرند، شون می‌گفت آدم را به این فکرم می‌نزده که شاید اصلاً لمسی هم اتفاق نیافتاده باشد.

شاهنامه‌ی فردوسی یک شعر خیلی طولانی که داستان تاریخ ایران را می‌گه از اول خلقت تا زمان ورود اسلام به ایران

یکی‌ش صحنه‌هایی از کتاب مقدس را را نشون می‌ده، یکی دیگرش صحنه‌های از، یکی دیگرش صحنه‌هایی از شاهنامه را