کمونیسم رفت، ما ماندیم و خندیدیم

پیامی که کتاب می‌خواد بده این است که کمونیسم رفت اما عادت‌ها موند. این شاید مهم‌ترین حرف کتاب باشد.

در اکلیش خودش را در جایگاه قاضی نمی‌ذارد، نمی‌خواد حکم صادر کند که کمونیسم چی بود و چه کرد، خودش را بیش‌تر به چشم یک شاهد می‌بیند.

تغییر واقعی وقتی اتفاق می‌یفته که آد‌مان از درونشون عوض بشن. از درونشون عوض بشن! وقتی که یاد بگیرند دیگه پلیس خودشون نباشند، دیگه به هم شک نکنند، دیگه سکوت نکنند!

این جنگ وقتی شروع شد که مردم یاد گرفتند بین خودشون و بقیه خط بکشند و به همدیگه با شک و دشمنی نگاه کنند.

نویسنده می‌گه روزی که جنگ شروع شد تغییر ناگهانی اتفاق نیافتاد. انگار اولش هیچ کس باور نمی‌کرد واقعاً همچین چیزی اتفاق افتاده.