وقتی مغز حرف زد

این دقیقاً همون چیزیه که بهش می‌گوییم بازنمایی نمادین. یعنی استفاده از نشونه‌هایی که خودشون چیز دیگری را نمایندگی می‌کند.

زبان و رفتار انسانی مدرن شکل گرفت حدود هشتاد هزار سال پیش.

نیاکان مردم خویسان در جنوب آفریقا حدود صد و سی و پنج هزار سال پیش، از بقیه‌ی انسان‌های خردمند جدا شدند.

پژوشگر‌ها یک ژنی به اسم فاکس پیتو پیدا کردند که به نظر می‌آید با تولید صدا و یادگیری در خیلی از مهره‌داران مرتبط باشند

این ویژگی احتمالاً خیلی زود‌تر به وجود آمده، یعنی یه چیزی حدود بیست و سی میلیون سال پیش

اگر فرض کنیم که یک حداقلی از اندازه‌ی مغز برای داشتن زبان لازمه، پس مغزهای هم‌اندازه‌ی ما می‌توانستند زبان داشته باشند.

حجم مغز همیشه مساوی باهوش نیست و دوم این که خیلی باهوش بودن هم به معنی داشتن زبان نیست.

عیبش اینه که هنجرمون نسبت به بیش‌تر حیوانات پایین‌تر قرار گرفته و راه تنفس و راه غذا خیلی به هم نزدیک شده.

ما بعضی جا‌ها یک‌سری اشیا یا علایمی پیدا کردیم که هیچ کارکرد عملی ندارند و حدس می‌زنیم که احتمالاً معنای نمادین داشتند.

زبان به دو مهارت نیاز دارد: یک توانایی شناختی برای درک همین بازگشت‌پذیری‌ها و دو توانایی فیزیکی برای بیان این‌ها

اما هیچ‌کدام از این حیوان‌ها نمی‌توانند از بازگشت‌پذیری یا ریکرژن برای انتقال منظورشون استفاده کنند. اما ما این کار را می‌کنیم، و بقیه را هم می‌فهمیم چون زبان دستور دارد، یه سری قواعدی که تعیین می‌کنند اجزا چطوری کنار همدیگه قرار بگیرند تا معانی متفاوت و مشخصی درست بشه.

منظور از بازگشت‌پذیری زبانی همینه که ما می‌توانیم یک ساختار زبانی را درون همون ساختار دوباره و دوباره قرار بدهیم، و به این ترتیب معانی تازه‌ای و متفاوتی بسازیم.

خیلی از انسان‌شناس‌ها و زبان‌شناس‌ها فکر می‌کنند زبان یکی از کلیدی‌ترین چیزهایی بوده که باعث شده آدم‌های مدرن بتونند جوامعی پیچیده بسازند و رفتاری داشته باشند که ما را خاص کرده.

زبان که فوسیل نمی‌شه برای همین برای اینکه بفهمیم از کجا آمده باید مثل یک ویژگی زیستی بهش نگاه کنیم و ببینیم که چطور تکامل پیدا کرده.