
بیست و یک درس برای قرن بیست و یک
دانستنیهای این اپیزود ۲
روی زمانِ هر دانستنی بزن تا از همان لحظه گوش بدهی.
اما در نهایت بعد یه سال، در آوریل دو هزار، دوستم من را ترغیب کرد تا توی دورهٔ ده روزهٔ مراقبهٔ ویپاسانا شرکت کنم. قبلاً چیز زیادی دربارهٔ مراقبه نمیدونستم، و فکر میکردم که باید شامل تمام انواع نظریههای عرفانی پیچیده باشد، برای همین، وقتی دیدم که این آموزه تا چه حد میتواند عملی باشد، شگفتزده شدم. استاد مراقبه از ما خواست تا چهار زانو بشینیم و با چشمهای بسته بشینیم و تمام تمرکز خودمون را بر نفسی که از سوراخ بینیهایمون رفت و آمد میکند قرار بدهیم. استاد گفت: هیچ کاری نکنی! سعی نکنید تنفس خودتان را به هر شکل خاصی کنترل کنید، فقط واقعیت را اونطور که هست در لحظه نظاره کنید. وقتی نفس وارد میشود، فقط متوجه این باشید که حالا نفس وارد میشود، وقتی نفس بیرون میآید، فقط متوجه باشید که الان داره نفس بیرون میآید و وقتی تمرکز خودتان را از دست میدید و ذهن شما شروع به پرسهزدن در میان خاطرهها و خیالها و هوسها میکند، فقط متوجه باشید که الان ذهن من از نفس کشیدن من منحرف شده. همین چیز ساده، همین آموزش ساده، مهمترین چیزی بود که کسی تا اون زمان به من یاد داده بود. مردم معمولاً در مقابل سوالات بزرگی زندگی هیچ علاقهای ندارند که بدونند چه زمانی نفسشون از سوراخ بینیشون دارد وارد و خارج میشود. آنها مثلاً میخواهند بدونند که چه اتفاقی بعد از مرگ میافته. اما معنای زندگی این نیست که بعد از مرگ چه اتفاقی میافته، بلکه این است که چه اتفاقی قبل از مرگ میافته. اگه میخواهید مرگ را درک کنید باید زندگی را درک کنید، و اگه میخواهید زندگی را درک کنید، باید خودتان را از درون درک کنید.
طی سالها من فکر میکردم که بر زندگی خودم حاکمم و مدیر عامل شرکت شخصی خودمم و کنترل کاملی بر خودم و زندگیم دارم. اما تنها چند ساعت مراقبه کافی بود تا متوجه بشم که هیچ کنترلی رو خودم ندارم. در مراقبه دیگه من مدیر عامل نبودم، بلکه فقط یک دربان بودم. از من خواسته شده بود تا در مقابل دروازهی بدن خودم، یعنی سوراخهای بینیم بایستم، و فقط ببینم که چه چیزی خارج و داخل میشود. این تجربهای بود که چشمان من را باز کرد. فکر میکنم اونچه که طی اون ده روز با مشاهدهی احساسات درونی دربارهی خودم و دربارهی انسانها به طور کلی یاد گرفتهام، بیش از آن چیزی بود که در تمام طول زندگیم تا قبل از آن یاد گرفته بودم. مهمترین چیزی که به من پی بردم این بود که عمیقترین منبع رنج من در الگوهای ذهنی خود من است. وقتی من چیزی طلب میکنم و به دست نمییارم، ذهن من با تولید درد واکنش نشان میدهد. رنج یک شرط عینی در جهان خارج نیست بلکه یک واکنش ذهنی تولید شده توسط ذهن خود من است. یاد گرفتن این حقیقت، اولین گام به سمت متوقف شدن ایجاد رنج بیشتر است.
بخشها ۳۹
دربارهٔ این اپیزود
امسال هم براتون یک عیدی داریم و برای عیدی چی بهتر از کتاب
اونم یکی از بهترین کتاب هایی که من در چند سال اخیر خوندم و بدون شک بهترین کتابی که در سال 1402 خوندم
کتاب بیست و یک درس برای قرن بیست و یکم که نویسنده اش را اکثر شما میشناسید، آقای یواال نوح هراری
این کتاب را ما به تازگی در پادکست رپاپ هم در دو اپیزود منتشر کردیم ، ولی از اونجایی که من خیلی دوست داشتم این کتاب بیشتر شنیده بشه تصمیم گرفتیم برای عیدانه پادکست رخ هم همین کتاب را تقدیمتون کنیم،
لطفا توجه کنید که خواندن و یا شنیدن خلاصه این کتاب نیاز به تمرکز و فکر کردن راجع به حرفای نویسنده کتاب داره، پس لطفا با دقت بیشتری این اپیزود را گوش کنید
اسپانسر این قسمت شرکت کی دبلیو سی - لینک سایت لینک اینستاگرام
وایزر سیستم امنیتی هوشمند خودرو و موتورسیکلت : لینک سایت
پادکست رخ در شبکه های اجتماعی
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.