قسمت ۱۳۰ - فصل ۳: ویس و رامین | جنگ موبد و ویرو

جنازه‌ی دلاوران ارتش ماه‌آباد، انگار کوهی از زعفران بود که دور تا دورش، رودخانه‌ای از خون روان باشه. عزیزان، در مورد این بیتی که الان می‌خوانم، من یک نظریه‌ای دارم که ممکن است کلا غلط باشه، اما با شما در میونش می‌زارم. اینجا فخری کوه مردان کشته‌شده‌ی سپاه را به کوهی از زعفران تشبیه کرده، که از زیرشون رودی از خون جاریه. گل زعفران اگر دیده باشین، گل‌برگاش و نقش‌رنگ و کلالش، که در واقع همون بخشیه که ما ازش استفاده می‌کنیم، سرخ‌رنگه. در نتیجه، من دارم فکر می‌کنم شاید رنگ لباس لشکر ماه‌آباد و نقشیا همون ارغوانی بوده. ضمن اینکه در دوران باستان در ایران رنگ ارغوانی رنگ مهم و مورد توجه خاص مردم بوده و حالت تقدس و احترام داشته و یکی از مهم‌ترین هدایای لباس ارغوانی بوده و شاهان هخامنشی هم در زمان انجام مراسم رسمی و مذهبی و کارهای حکومتی، از لباس‌هایی به رنگ ارغوانی یا همون بنفش استفاده می‌کردند. البته اینا همه نظریه‌امه، ممکن است کاملا هم اشتباه باشد. ز کشته، پشته‌ای شد زعفرانی، ز خون رودی به گردش، ارغوانی.