
پروژه تاریخ شفاهی ایران هاروارد -به کوشش حبیب لاجوردی
Bakhtiar, Chapour Part 1
بخشها ۳۸
دربارهٔ این اپیزود
Iranian Oral History Project - University of Harvard Curiosity Collection
Source : https://curiosity.lib.harvard.edu/iranian-oral-history-project
پروژه تاریخ شفاهی ایران دانشگاه هاروارد به همت حبیب لاجوردی
گفتگو با شاپور بختیار مصاحبه کننده ضیاء صدقی
نوار شماره 1 و 2 قسمت 1 از 2
تاریخ مصاحبه 06-03-1984 پاریس
Transcript (Tape 1) https://nrs.harvard.edu/urn-3:FHCL:611243
Transcript (Tape 2) https://nrs.harvard.edu/urn-3:FHCL:888128
Upon completion of legal studies in France, he joined the Ministry of Labor. After serving in Esfahan and Khuzistan as head of the provincial labor department, he was promoted to the post of deputy minister of labor in 1952. After imprisonment in the 1950s, he became a leader of the Second National Front. After 1963 he managed a number of manufacturing firms. Prime minister (1979), led the National Resistance Movement of Iran in Paris. Three gunmen were captured in attempted assassination of Bakhtiar in Paris. Two people were killed (July. 18, 1980.) Stabbed to death in his home in Paris on August 7, 1991. [See Shimoni, p. 47.]
شاپور بختیار (۴ تیر ۱۲۹۳ – ۱۵ مرداد ۱۳۷۰)[۲] سیاستمدار ایرانی بود که از ۱۵ دی تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ بهعنوان نخستوزیر ایران فعالیت کرد. او دبیرکل سابق حزب ایران،[۳] عضو سابق جبهه ملی ایران[۴] و بنیانگذار نهضت مقاومت ملی ایران بود.[۵]
بختیار از منتقدان محمدرضاشاه بود و پس از سقوط دولت محمد مصدق، به همراه مهدی بازرگان و سید رضا زنجانی، نهضت مقاومت ملی را تشکیل داد.[۶] پس از آن نیز چندین بار به زندان افتاد. بختیار در ۱۵ دی ۱۳۵۷ با محمدرضاشاه بر سر نخستوزیری به توافق رسید.[۷] پس از پذیرش نخستوزیری، در جلسه شورای مرکزی جبهه ملی ایران، اخراج بختیار بهدلیل عدم رعایت انضباط سازمانی، زیرپا گذاشتن مصوبات قبلی شورای مرکزی (مبنی بر غیرقانونیبودن سلطنت پهلوی)[۸] و عدم کسب اجازه از شورای مرکزی جبهه ملی برای ریاست دولت،[۹] به رأی گذاشته شد و با رأی اکثریت قاطع اعضا، بختیار از جبهه ملی اخراج شد.[۱۰][۱۱] حکومت بختیار نخستین دولت مخالف نحوهٔ حکومت شاه پس از کودتای ۲۸ مرداد بود.[۱۲] او در زمان نخستوزیری، در میان مردم از پشتیبانی بسیار کمی برخوردار بود.[۱۳]