زندگی نیچه بعد از ترک دانشگاه و فاصله گرفتن از واگنر چگونه شکل گرفت؟
پاسخ
زندگی نیچه شکل تازهای پیدا میکند، زندگی مردی تنها که مدام بین کوهستانهای سوییس و شهرهای مدیترانهای اروپا جا به جا میشود، زمستانها بیشتر در شهرهای مدیترانهای ایتالیا میگذراند و تابستانها به ارتفاعات سوییس میرفت، انگار دنبال جایی بود که هم بدن بیمار و حساسش کمتر اذیت شود هم ذهنش آزادی بیشتری برای نوشتن داشته باشد. اما این آزادی با فقر و بیاعتنایی همراه بود. کتابهایش فروش زیادی نداشتند، اسمش هنوز در زمان حیاتش آن شهرتی را پیدا نکرده بود که امروز میشناسیم و برای ادامه زندگی مجبور بود بعضی از ماهها از دوستش پول قرض کند. خیلی از دوستان قدیمیاش هم یا از او فاصله گرفته بودند یا دیگر نمیتوانستند با تغییر فکری تازهاش همراه شوند. همینجا بود که تنهایی برای نیچه تبدیل به روش زندگی و فکر کردنش شد. روزش عادتهای خاصی داشت. مثلا صبح خیلی زود، حدود چهار صبح بیدار میشد، صبحانه نمیخورد، پیادهرویهای طولانی میرفت، برمیگشت خانه، و بعد تا حوالی ظهر مینوشت. معتقد بود صبح خیلی زود، ذهن و مغزش آمادهتر است. به نور آفتاب علاقه داشت، صبحانه نمیخورد چون فکر میکرد به اعصابش آسیب میزند و حتی با وجود بیپولی همیشه سعی میکرد کاملا مرتب لباس بپوشد و خوشتیپ باشد. سیبیلهای معروف بلندش را منظم نگه میداشت و روی میز تحریرش همیشه یک آینه داشت و معتقد بود باید چهرهاش را ببیند تا مطمئن شود موقع نوشتن، فلسفه از چهرهاش عبور میکند. بخش مهمی از نوشتار نیچه از دل همین ریتم و سبک زندگی بیرون آمد. از قدم زدنهای طولانی، سرخوش بودن، بدن خسته، آن آینه، و ذهنی که در تنهایی، بلندتر و فلسفیتر از همیشه فکر میکرد. از دل همان سالهای تنهایی و نوشتن، کمکم نیچهای بیرون آمد که میخواست همه چیز را از نو زیر سوال ببرد.