در پروندهی مشهور خشونت خانگی در کانکتیکات آمریکا (دههی هشتاد میلادی)، واکنش پلیس هنگام حملهی نهایی شوهر چه بود و این پرونده به چه قانونی منجر شد؟
پاسخ
همون رویه که مثلا خونوادگیه دیگه، میان نگاه میکنند تا تموم بشه؛ سیزده بار چاقو میزنه. سیزده بار. و پلیس هیچ مداخلهای انجام نمیدن، نگاه میکنند. وقتی تموم میشه، میان اون رو برمیدارن، میبرنش بیمارستان. تلاش میکنن که زنده نگهش دارن و این میره تو کما، هشت ماه بعد از بیمارستان مرخص میشه در حالی که دیگه فلج شده. و از بیمارستان که میاد بیرون، پا میشه، میره از اینها با یه مستندات خیلی خوب و قوی شکایت میکنه، مستنداتش خیلی قویه، چند بار زنگ زده بود پلیس، شکایت ثبتشده داره تو اداره پلیس، اون موقعی که اونها اومدن هیچ کاری نکردن. متهم میشه به پرداخت دو میلیون دلار غرامت، پلیس و شهرداری با هم؛ و این تبدیل میشه به یکی از بزرگترین پیروزیهای قضایی تاریخ زنان در جهان. یه قانونی بعد تصویب میشه که اسمش قانون ترمنه، که قانون این است که نهتنها پلیس باید برخورد خیلی فوری بکنه، یعنی الزام پیدا میکنه پلیس به برخورد فوری؛ تا قبل از این همچین چیزی وجود نداشت. قانونه این است که پلیس دیگه باید یه الزام فوریت و ضربتی عمل کردن توش به وجود بیاد، که اگه همچین چیزی بود، اینها باید مثل صحنهی قتل و دزدی با اونها برخورد کنند، بفرستن سریع آدم اینا رو جمع کنن. دیگه اینجوریه که دیگه شاکی خصوصی مهم نیست، یعنی حتما نباید یکی زنگ بزنه بگه من از فلانی شکایت دارم؛ اگه پلیس ببینه یا بشنوه کسی گزارش بده که همچین اتفاقی داره میافته، همون تیم رو بفرسته دوباره، خیلی سریع و ضربتی سر اون صحنه. این قانون توی کانکتیکات تصویب میشه و تبدیل میشه به یکی از مهمترین پیروزیهای تاریخ زنها، پیروزی قضایی، و کمکم توی همهی ایالتها و بعد کمکم توی همهی دنیا این قانون تصویب میشه.