پرش به محتوای اصلی

چرا نظام تصمیم‌گیری دوران رضاشاه نتوانست جلوی اشغال ایران در جنگ جهانی دوم را بگیرد؟

پاسخ

امیدواری هست که اگه دفعه‌ی بعدی بحران اون‌طوری درست شد، این سیستم می‌توانه یه‌طور دیگر تصمیم بگیره، دیپلماسی به کار بندازه، ارتشی درست کنه، یه کاری کنه که فاجعه نشه، که مملکت اشغال نشه. ولی می‌بینیم می‌شه، جنگ دوم می‌شه، این سیستم تصمیم‌گیری، این سیستم اداره جدیدمون انتظار را برآورده نمی‌کنه. در لحظه‌ی بحران، سیستم ناتوانه از گرفتن تصمیم‌های سریع و سخت و مهم، و اشغال می‌شود. الان که ما با دید پس‌نگر به گذشته نگاه می‌کنیم، تعجب نمی‌کنیم که چرا. چون سیستم عملاً جمع شده، اون سیستمی که یه روزی انتظار داشتیم شاید یه تصمیم مناسب تولید بکنه. اصلاً اون روز واقعاً دیگه این سیستم نیست، جمع شده، کسی نمانده دور رضاشاه، همه تار و مارند. سیستم نیست در واقع، دیگه یه نفره فقط، یه نفره که تا هست انگار که سیستمی هم هست. وقتی میره معلوم می‌شه هیچی پشتش نیست. هیچ نهادی نیست. همش خودش بوده. نتیجه‌اش می‌شه نظامی که روی یک ستون سوار بوده، همه چی به یه نفر وصل بوده.

این پاسخ مفید بود؟
بازخورد