دانستنیهای «افسردگی»
میگه دارو رو گرفتم و جوابم داد. دارو این مقدار عوارض جانبیام داشت، افزایش وزن و کاهش میل جنسی و اینها، ولی در برابر اون کمکی که داشت به من میکرد واقعاً این عوارض را میارزید که تحمل کنم. من تا بعد از یه مدتی دوباره حالم برگشت، مودم افتاد، اون احساسات قبلی دوباره برگشتند، رفتم دکتر، دوز مصرفو برد بالا. دوباره در این مدت خوب بود، عوارضم تحمل میکردم، دوباره اثرش کم شد، دوباره رفتم دکتر، دوزو برد بالا. تا اینکه بعد چند سال من دیگه داشتم بالاترین دوز ممکن را میگرفتم. هر چقدر که ممکن بود داشتم به من دارو میدادند ولی همچنان افسرده بودم. میگه برا من نقطهی شروع این سوال بود که چرا آدمها افسرده میشوند، چرا اضطراب میگیرند. چه دپرشن، چه انگزایتی، اینها از کجا میآید؟ همین سوالهایی هم است که بعداً منجر شد نهایتاً به نوشتن این کتاب. با این سوال محوری که آدمها چرا افسرده میشوند، نویسنده شروع میکند به تحقیق و پرسوجو که آقا داستان چیه؟ این داروهای ضد افسردگی اصلاً جواب میدن یا نمیدن؟ کتاب خیلی مفصل صحبت میکند درباره این چیزا.
ملین در پی سومین ازدواج کرده بود و ازدواج سومش داشت به شکست میرسید. دلیلش بچهدار نشدنش بود؛ ملین مطمئن بود که مشکل از خودشه نه از همسرش، اسم همسرش آرتور میلر بود، اون نمایشنامهنویس مشهور، چون تو نوجوونی مشکلاتی داشت و دکترها بهش این بشارت را داده بودند که احتمالاً نمیتونه بچهدار بشه. شدیداً افسردگی گرفته بود، افراطی روی آورده بود در قرصهای آرامبخش و الکل. تنها چیزی که تو این وضعیت تونست کمکش کنه برای چند وقتی که شده تغییر بده بازیگری بود؛ تو این دوران ملین تو یکی از معروفترین فیلمهاش بازی کرد و جایزهی گلدنگلوب بهترین بازیگر نقش کمدی را برد. اما بعد از طلاق سومش، حال روحی ملین خیلی بد شده بود، و پزشکش بهش داروی آرامبخش داده بود، همینم باعث اعتیاد ملین به دارو شده بود. اوضاع روحیش روز به روز داشت بدتر میشد، به خاطر همین براش تجویز کردند که یه مدت بره کلینیک خصوصی، اونجا یهکم استراحت کنه مراقبش باشن. اما رفت اونجا، ملین را گذاشتن توی اتاق با در و پنجرهی قفلشده، همهجا پوشونده بودند، که در واقع این یه سلول برای بدترین بیمارهای روانی بود.