دانستنیهای «امیرعباس هویدا»
هویدا برعکس همهی نخستوزیران قبل از یک خانواده قدرتمند و با سابقه نبود. کسی نبود که آن ریشه و شخصیت سیاسی و به قول معروف آن برند خودش را داشته باشد. اما یک شخصیتی بود که نماینده نسل جدید بود، نمایندهی آن طبقهی متوسط. نمایندهی آن طبقهی متوسط جدید شده بود. مردم داشتند آن موقع در زمانی زندگی میکردند که هر دقیقهاش داشت در دنیا یک تحول بزرگ اتفاق میافتاد و هویدا همین را خوب فهمیده بود. بالاخره تحصیلکرده غرب بود، آنجا بزرگ شده بود، آدمهای دور و برش داشت که با سواد بودند، فرهیخته بودند، آدمهایی بودند که قدرت مدیریت و قدرت اداره مملکت را داشتند. اداره مملکت را داشتند. او با همین آدمها در آینده کابینهای را تشکیل میدهد که تماماً با سواد و فرهیخته و یکدست بودند و اولویتشان زندگی راحتتر مردم و سربلندی آنان بود.
هویدا واقعاً خسته شده بود، هم خسته روحی هم جسمی. انگار دیگر نمیدانست چه جوری باید از پس این همه ابر مشکل بر بیاید؟ ... در مرداد سال پنجاه و شش، بعد از نزدیک به سیزده سال، شاه از حس هویدا و آقایی که دور و برش داشت میافتاد با خبر میشود و بالاخره فرمان به تغییر نخستوزیر میدهد. اینطوری میشود که امیرعباس هویدا استعفای خودش را از سمت نخستوزیری رسماً اعلام میکند. هویدا مرد خدمتگذاری بود، علاقهمند بود به وطن خدمت کند، پروژههای بزرگی را هم هدایت کرد. اما هویدا دیگر هم خسته شده بود هم ضرورت داشت که کنار گذاشته شود.
او بعد از کنار رفتن از سمت نخستوزیری با فرمان شاه، جانشین عصدالله علم، تو وزارت دربار شده بود. آن زمان وزیر دربار تو هرم قدرت همتراز نخستوزیر بود و مستقیم زیر نظر شاه فعالیت میکرد. تنظیم برنامههای شاه و یک جورایی نقش رابط بین مجلس ملی و شاه، از اصلیترین وظایف هویدا تو مسئولیت جدیدش بود.
صبح روز هیجده فروردین سال پنجاه و هشت محاکمهی دوم هویدا برگزار میشود. این جلسه آخرین دقایق زندگی امیر عباس هویدا است که تبدیل میشه به یکی از بزرگترین معماهای تاریخ معاصر.