دانستنیهای «جف بزوس»
تو تابستان هجدهسالگی برای اولین بار رفت سر کار. کجا رفت؟ رفت تو یکی از شعبههای مکدونالدز، اونجا برگر میزد. این هم یه عکسی از همون سن و سال جف میبینید که برخلاف الانش موهای لخت نسبتاً بلندیای داشته. این چند ماه کار کردن تو مکدونالدز خیلی براش مفید بود. اونجا اهمیت جایگاه مشتری تو کسب و کار را فهمید. توجه به خواستهی مشتری اولویت بالایی براش پیدا کرد. اما تا سال بعدش برنگشت هم آنجا تصمیم گرفت یک کار جالبتر بکنه. با دو تا خواهرش برای بچههایی حدود ده دوازده ساله یک کمپی راه انداختن، اسمشم گذاشتن دریم اینستیتوت. اولین تجربهی کارآفرینی جف بود. اونجا شش ده دانشآموز داشتند سعی میکردند که بهشون یاد بدند چه جور میتوانند ایدههایشون را عملی کنند. برای دانشگاه، جف رفت پرینستون. میخواست فیزیک نظری بخونه چون اینشتین و استیون هاکینگ را خیلی دوست داشتند، میخواست مثل اونا فیزیک نظری بخونه. اما چند سال که گذشت دید که نه، این واقعاً اون چیزی نیست که از پسش بربیاد. انصراف داد رفت لیسانس کامپیوتر گرفت.
از همان بچگی، جف از مکانیک و اختراع و این چیزها خیلی خوشش میآمد. مثلاً بچه که بوده، تختش از این تختهایی بود که دیواره داشت و اینها. با یه پیچگوشتی افتاده بود به جون تخت تا بازش کنه، تبدیلش کنه به یه تخت معمولی. یا مثلاً از این کیتهای آموزشی الکترونیکی که باتری و لامپ و خازن و این چیزها دارد، مثلاً یه زنگی درست کرده بود که در اتاقش، هر موقع خواهر برادر کوچکترش میخواستند بیایند تو اتاق، به جف هشدار میداد. چون عاشق سریال استار ترک بود که تو ایران به اسم پیشتازان فضا پخش شده بود، میخواست که در آینده فضانورد یا فیزیکدان بشه. گاراژ خونهشان را تبدیل کرده بود به یه آزمایشگاهی که تم فضایی داشت. مثلاً خودش یه رباتهای دستساز ساخته بود. یا مثلاً با جاروبرقیشان یه هاورکرافت ساخته بود. حالا تصور کنید یه همچین بچهای، یهو با یه چیزی روبرو میشه که شاید بزرگترین و شاخصترین اختراع جهان تو اون روزها است: کامپیوتر.