دانستنیهای «جنبش بابیه»
رهبر جنبش بابیه، فردی بود به نام سید علیمحمد شیرازی، که همونطور که میتونید حدس بزنید متولد شیراز بود، ایشون در سال هزار و صد و نود و هشت هجری شمسی، در یک خانوادهی تاجر به دنیا میآید، هم پدرش و هم داییهایش به کار بازرگانی مشغول بودند، خود آقای سید علیمحمد هم از جوانی به بندر بوشهر میرود، شغل خانوادگی را ادامه میدهد. از قرائن به نظر میرسد که از همون جوانی آقای سید علیمحمد فرد پرهیزگاری بوده و به علوم دینی هم خیلی علاقه زیادی داشته، ولی هیچگاه فرصت تحصیلات مدارس دینی براش فراهم نشد. در همون سالهای جوانی، در یک دوره از شدت علاقهاش به علوم دینی، شغل تجارت را رها میکند و تنهایی سفر میرود به کربلا و اونجا مقیم میشود. در شهر کربلا سر جلسات درس سید کاظم رشتی هم میشینه، اما بعد از کمتر از یک سال به واسطهی اصرار زیاد داییاش از کربلا به شیراز برمیگرده و باز میرود سراغ همون شغل تجارت. علاقهی بسیار زیاد ایشون به یادگیری علوم دینی و همین طور رفتار عمومیش که بسیار منزه و اخلاقمدار بوده، باعث میشه که سید علیمحمد در شیراز به عنوان یک فرد مقدس مشهور بشه اگرچه هیچ وقت تحصیلات دینی کاملی هم کسب نکرد.
موازی با دستگیری و انتقال باب به آذربایجان رهبران بابی تصمیم میگیرند یه جا جمع بشن و دربارهی نقشههاشون برای آزاد کردن باب با هم صحبت کنند. دو گروه از بابیها، یکی از طرف خراسان و یکی دیگه از سمت مازندران حرکت میکنند و در منطقهای به نام بدشت به هم میرسند و اونجا اتراق میکنند و جلساتی برگزار میکنند. اقامت این رهبران بابی و صحبتهاشون در اونجا معروف میشود به اجتماع بدشت. قصد اولیهی این انجمن این بود که برای وضعیت جنبش تصمیمگیری کنند حالا که خود شخص باب دستگیر شدهاند. اما یه چیزی که بحثها را منحرف کرد و به یه سمت دیگهای برد، همین خبر فراتر رفتن باب از مرحله بابیه به مرحله قائمیه بود. اینکه الان رسما وارد دوران ظهور امام زمان شدند، این کلی بحثهایی به وجود آورد که همهی انجمن بدشت به این بحثها گذشت. یه جدل کلامی اینجا به وجود اومد بین دو تا از بزرگان گروه حروفالحی، یک خانم قرةالعین و دیگری فردی به نام ملا محمدعلی بارفروشی ملقب به قدوس.