دانستنیهای «حسنالبکر»
تازه، دولت جدید برای آنهاییام که نتوانسته بودند بیان میدون آزادی هم برنامه داشت. آنها میتوانستند پخش مستقیم مراسم اعدام را از تلویزیون ببینند. رادیو هم لحظه به لحظه داشت مراسم را آنلاین گزارش میکرد و مردم را تشویق میکرد که پاشید بیاید به میدون آزادی اعدام ببینید و حالشو ببرید. یه ساعت مونده به آغاز مراسم اعدام، رییسجمهور حسنالبکر و معاونش صدام حسین با لیموزین روباز وارد میدون آزادی شدند و از جلو جمعیت زیاد جوانان بعثی که با شور و شوق زیاد آن را تشویق میکردند، رد شدند. بعد مراسم اعدام در حضور مقامات برگزار شد و هر چهارده نفر متهم که یکیشون یک پسر شونزده ساله بود اعدام شدند و جنازههایشان هم آنقدر آویزون موند که هرکی میخواست میتوانست بیاد از نزدیک جنازهها را ببینه و دو تا عکس یادگاری هم باشون بگیره. اون روز حسنالبکر در میدون آزادی و در حالی که جنازهها پشت سرش تو هوا آویزون بودند، سخنرانی هم کرد. البته اعدامها به این چهارده نفر خلاصه نشد و حلقآویز کردن آدمها در میدون آزادی به قدری عادی و معمولی شد که مردم اسم میدون آزادی را گذاشتند میدون اعدام. سناریو تکراری هم اینطوری بود که همیشه، قربانیها، اول بعد دستگیری میرفتند دادگاه انقلاب محاکمه میشدند، بعد میآمدند میشستند جلو دوربینهای تلویزیونی و به جرایم ناکرده اعتراف میکردند، آخر سرم تو میدون اعدام اعدام میشدند.
در نهایت هم که حزب بعث به رهبری حسنالبکر به کمک نظامیهای دیگر بر علیه عبدالرحمان عارف کودتا کردند و بعد از دو سال که از حکومت عبدالرحمان عارف گذشته بود، آن را از قدرت به زیر کشیدند. البته این بار بر خلاف قبل، بدون خونریزی و در کمتر از یک ساعت. توی این کودتا همونطوری که گفتیم نظامیهای زیادی هم شرکت داشتند. نظامیهای عالیرتبهای که بعد از پیروزی صدام بلافاصله از دایرهی قدرت پرتشون کرد بیرون که آنان نتوانند تو قدرت شریک البکر و تیم خودش بشن. معروفترینشون عبدالرزاق نایف معاون اطلاعات ارتش بود که بعد کودتا صدام به زور گفت که شما باید برید مراکش و سفیر عراق در اونجا باشی. بعد هم خودش نایف را به فرودگاه برد و سوار هواپیماش کرد. نایف چنان تهدید بالقوهای بود که صدام بعدها چند بار سعی کرد ترورش کنه، و عاقبتم ده سال بعد نایف به دستور صدام در مرکز لندن با شلیک گلوله به مغزش ترور شد.