دانستنیهای «خودکشی»
تهدیدش میکردند که بهتر رفتار کنه، لباسهای مخصوص بیمارهای روانی را تنش میکردن که دستاشون بهش میزنند و نتونه تکون بخوره. یه روز یکی از این پرستارا کاغذ و قلم به ملین داد تا برای هرکی میخواد نامه بنویسه. ملین هم یه نامه نوشت برای همسر دومش و ازش درخواست کمک کرد. نامه رسید به جو دیماجیو، همسر دومش؛ جو سریع خودش رو رسوند، ملین را از کلینیک آزاد کرد. برگشت لوسانجلس تا شاید بتونه دوباره به وضعیت عادی برگرده. اونجا بهش پیشنهاد بازی توی فیلمی به اسم سامتینگز گات تو گیو را دادند. ملین خیلی تلاش میکرد که بتونه از پس این فیلم بربیاد ولی اوضاع روحیش بهش این اجازه را نمیداد. آخرش، به خاطر کم اومدن سر صحنه و درست بازی نکردنش، کمپانی از فیلم اخراجش کرد. همین اخراج باعث شد که ساخت فیلم کلاً کنسل بشه و این تبدیل شد به آخرین فیلم ملین. اوضاع روحی ملین روز به روز بدتر میشد، ولی تو تمام این مدت جو دوباره سر میزد و یه جورایی همیشه بالا سرش بود. همینم باعث شد دوباره رابطهی این دوتا با هم خوب بشه، تصمیم بگیرن دوباره با هم ازدواج کنن. اما در حالی که تمام کارهای عروسی را کرده بودن، فقط سه روز مونده بود به مراسم، یه اتفاق کل جهان را تو شوک فروبرد. شنبه چهارم آگوست، ساعت سه بامداد، خدمتکار خونهی ملین وارد اتاق خوابش میشه و با پیکر بیجان ملین روبرو میشه. تیتر یک تمام روزنامههای دوشنبه ششم آگوست این بود: ملین مونرو، فوق ستارهی سینمای جهان، در سی و شش سالگی خودکشی کرد.
همایون کاتوزیان، پژوهشگر و روانشناس اجتماعی، در مورد مرگ صادق یک نکته ظریف دارد. میگوید آدمی که از اول تصمیم به خودکشی دارد، معمولاً کوتاهترین راه را انتخاب میکند. کسی که ماهها دنبال گذرنامه و ویزا و اتاق اجارهای میگردد یا دنبال مرخصی استعلاجی با حقوق میرود یا برای انتشار آثارش نامه میزند، مشکلش زنده ماندن است نه مردن. هدایت تو آذر سال بیست و نه با همین مرخصی از دانشکدهی هنرهای زیبا که آنجا کار میکرد، از ایران خارج شده بود و به پاریس رفته بود. پس نه قصدش از اول مرخصی بود، نه این سفر یک نقشه برای خودکشی بود. بیشتر یک تلاش آخر بود برای زنده ماندن، برای کار کردن، برای نوشتن تو جایی که کمتر خفهاش کنند.