دانستنی‌های «سیاست خارجی»

اولی مخالفت با حضور و نفوذ و دخالت خارجی‌ها بود. یعنی برخلاف بعضی روایت‌هایی که حکومت رضاشاه را مطیع غربی‌ها به‌خصوص انگلیسی‌ها می‌دانند، رضاشاه در عمل بی‌اعتمادی عمیقی نسبت به قدرت‌های خارجی داشت، و همین بدبینی‌اش باعث شد که سیاست خارجی‌اش اغلب محتاطانه، بدبینانه، بینانه و تا حدی محدودکننده باشد. جنبهٔ دوم ملی‌گرایی رضاشاه توجه ویژه به فرهنگ و تمدن ایران قبل از اسلام و تلاشش برای شکل دادن به نوعی هویت ملی ایرانی بر پایهٔ عناصری مثل فرهنگ واحد، زبان واحد، آداب و رسوم واحد و پرچم واحد بود.