دانستنیهای «شعر و شاعری»
روزی از قلهک میآمدم به شهر و آن موقع یک شعر بلندی داشتم میساختم به اسم ستایش، تمام هم شد. من در چنان شدت حال و احساسی بودم که از قلهک تا شهر تا پیچ شمیران که از اتوبوس پیاده شدم بیاختیار گریهام میگرفت و اصلا نمیتوانستم خودداری کنم. همهاش مواظب بودم که مردم نبینند که یکی بیخودی دارد در اتوبوس گریه میکند. اصلا بر خودم مسلط نبودم، مثل اینکه داشتم منفجر میشدم. در ضمن همان دوره در فعالیت شدید حزبی بودم. وقتی از اتوبوس پیاده شدم به این نتیجه رسیدم که شاعر باید شاعرانه زندگی کند و شاعری بزرگترین و سختترین کار است. به نظر من اینجوری میآید، خیلی از مبارزه مخفیانه با این چیزها برایم مشکلتر و سنگینتر بود. فکر کردم اگر من با این شدت حال بخواهم شاعری کنم و این شدت حال را نگهدارم و در آن زندگی کنم، اولا که به زودی نفله میشوم، بیشتر از چهل، چهل و پنج نخواهم ماند، در ثانی غیرت این کار را هم ندارم.