دانستنیهای «صفحات خشک ژلاتینی»
سال هزار و هشتصد و هفتاد و یک میلادی، یک پزشک و شیمیدان انگلیسی به اسم آقای مدوکس، میآید و یک ایده جدیدی مطرح میکند. میگه ما به جایی که بیاییم محلول نیترات نقره را مستقیما بریزیم رو شیشه و اون پروسه خیسخیس مجبور باشیم انجام بدهیم، از ژلاتین استفاده بکنیم، یعنی حالا دیگه شیشه لازم نبود آغشته به محلول باشه، این ژلاتین به شکل خشک نقره را نگه میداشت ولی حساسیتش به نور تکون نمیخورد، و اسم این اختراع شد صفحات خشک ژلاتینی، یعنی شما یک شیشههایی داشتی که اون مواد حساس به نور روشون با ژلاتین فیکس شده بود، دیگه لازم نبود همون لحظهی عکاسی ما بریم ظاهر بکنیم نگاتیو، میتوانستی عکس را بگیری و بعدا ببریش توی تاریکخونه ظاهرش بکنی. فقط میخواستی عکس بگیری این صفحهی خشک ژلاتینی را پشت لنز دوربینت میذاشتی تو اون دیوار داخلی جعبه، نور از لنز رد میشد و میخورد به اون سطح ژلاتینی. نور بیشتر میخورد، اون ذرههای حساس به نور واکنش بیشتری انجام میدادند، هرجا نور کمتر میخورد واکنش کمتری. بعدش هم شیشه را میبردی توی تاریکخونه با همون سیستمی که گفتیم نگاتیو تصویر را روی شیشه ظاهر میکردی و بعد میکردیش توی مادهای ثابتکننده که خراب نشود، و بعد دیگه با نگاتیوه میتوانستی راحت عکستو چاپ بکنی.