دانستنیهای «صلحی که همهی صلحها را بر باد داد»
اینکه به جنگ اول زمان وقوعش میگفتند جنگ بزرگ. و قرار بود جنگی باشه که تکلیف موازنهی قوا را در جهان، حداقل در اروپا برای همیشه روشن کنند. و بعد از اون دیگه جنگی نشه. جنگی باشه که بعدش دیگه جنگی نیاد. به همهی جنگها پایان بده. که البته ما امروز میدانیم چه ایده سادهانگارانهای بود. جنگ دوم در فاصلهای نه چندان طولانی از جنگ اول شروع شد. کتاب میآید دربارهی صلحی حرف میزند که نقطهی پایان این جنگ بود و میگه این اون صلحی بود که همهی صلحها را بر باد داد. دربارهی کی داریم حرف میزنیم؟ درباره سالهای اول قرن بیستم. زمانی که قدرتهای اروپایی مثل امپراتوری بریتانیا، فکر میکنند که دیگه تا جایی که آینده را میشود دید، اینا سوار خواهند بود بر اوضاع جهان. و منتظرند که این نظم سیاسی و مدل اروپایی کشورها را به اون تک و توک مناطق دستنخوردهی دنیا هم حاکم کنند. از جمله به خاورمیانه که از نظر اجتماعی و سیاسی و فرهنگی یک چند قرنی فاصله داره باهاشون و هنوز اون نظم اروپایی را نگرفته.