دانستنیهای «مراقبه»
طی سالها من فکر میکردم که بر زندگی خودم حاکمم و مدیر عامل شرکت شخصی خودمم و کنترل کاملی بر خودم و زندگیم دارم. اما تنها چند ساعت مراقبه کافی بود تا متوجه بشم که هیچ کنترلی رو خودم ندارم. در مراقبه دیگه من مدیر عامل نبودم، بلکه فقط یک دربان بودم. از من خواسته شده بود تا در مقابل دروازهی بدن خودم، یعنی سوراخهای بینیم بایستم، و فقط ببینم که چه چیزی خارج و داخل میشود. این تجربهای بود که چشمان من را باز کرد. فکر میکنم اونچه که طی اون ده روز با مشاهدهی احساسات درونی دربارهی خودم و دربارهی انسانها به طور کلی یاد گرفتهام، بیش از آن چیزی بود که در تمام طول زندگیم تا قبل از آن یاد گرفته بودم. مهمترین چیزی که به من پی بردم این بود که عمیقترین منبع رنج من در الگوهای ذهنی خود من است. وقتی من چیزی طلب میکنم و به دست نمییارم، ذهن من با تولید درد واکنش نشان میدهد. رنج یک شرط عینی در جهان خارج نیست بلکه یک واکنش ذهنی تولید شده توسط ذهن خود من است. یاد گرفتن این حقیقت، اولین گام به سمت متوقف شدن ایجاد رنج بیشتر است.