مهاجرت

اگر هر کدام از ماها در آینه نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که چه شکلی بودند، خیلی زیاد شبیه ما بودند. ما یک بخشی روی جمجمه‌مان داریم، روی پیشانیمان که باد کرده است. در نئاندرتال‌ها این بادکردگی وجود نداشته. این بادکردگی قسمت پیشانی ما اتفاقاً به خاطر این است که آن لب پیش‌پیشانی یا پری‌فرونتال که ما در جمجمه‌مان داریم و مسئول ادراکات عالی ما هم هست، آن بخش در انسان‌های هوشمند خیلی برجسته و متمایز بوده از انسان‌هایی که قبلاً زندگی می‌کردند، قوس روی ابروانشان نسبت به نئاندرتال‌ها و انسان‌های راست‌قامد و انسان دنیسوا کاهش خیلی محسوسی پیدا کرده، گونه‌هایشان، استخوان گونه جایی که زیر حدقه چشم است شکسته بود، فک و دندان‌ها کوچک شده بودند.

به خاطر اینکه استرالیا بارها و بارها فاصله‌اش با جنوب شرق آسیا به خاطر بالا و پایین رفتن سطح آب تغییر کرده است. الان که ما داریم در موردش صحبت می‌کنیم، سطح آب فعلی هست که در دوران میان یخبندان قرار گرفته‌ایم. بنابراین استرالیا چند صد کیلومتر از آخرین جزیره در جنوب شرق آسیا فاصله دارد. اما در زمان‌هایی که یخبندان‌ها به اوج خودشان می‌رسیدند، سطح آب‌ها به شدت پایین می‌آمد و بسیاری از این مجموع جزایر جنوب شرق آسیا به هم می‌پیوستند.

بعد از تولد رضا، زندگی برای نوشافرین و برادرش در دهکدهٔ دورافتاده و بین آدم‌هایی که چشم دیدنش را نداشتند سخت‌تر هم شد، نوشافرین تصمیم گرفت که همراه با نوزادش برگردد به تهران. نوشافرین بچه‌اش را در اواخر زمستان به دنیا آورد و با رسیدن بهار دیگر تحمل ماندن در آلاشت را نداشت و در اولین فرصت و با حرکت اولین کاروان به سمت تهران، نوشافرین نوزاد چهل‌روزش را برداشت و همراه کاروان به تهران شد.