دانستنیهای «میدان اعدام»
تازه، دولت جدید برای آنهاییام که نتوانسته بودند بیان میدون آزادی هم برنامه داشت. آنها میتوانستند پخش مستقیم مراسم اعدام را از تلویزیون ببینند. رادیو هم لحظه به لحظه داشت مراسم را آنلاین گزارش میکرد و مردم را تشویق میکرد که پاشید بیاید به میدون آزادی اعدام ببینید و حالشو ببرید. یه ساعت مونده به آغاز مراسم اعدام، رییسجمهور حسنالبکر و معاونش صدام حسین با لیموزین روباز وارد میدون آزادی شدند و از جلو جمعیت زیاد جوانان بعثی که با شور و شوق زیاد آن را تشویق میکردند، رد شدند. بعد مراسم اعدام در حضور مقامات برگزار شد و هر چهارده نفر متهم که یکیشون یک پسر شونزده ساله بود اعدام شدند و جنازههایشان هم آنقدر آویزون موند که هرکی میخواست میتوانست بیاد از نزدیک جنازهها را ببینه و دو تا عکس یادگاری هم باشون بگیره. اون روز حسنالبکر در میدون آزادی و در حالی که جنازهها پشت سرش تو هوا آویزون بودند، سخنرانی هم کرد. البته اعدامها به این چهارده نفر خلاصه نشد و حلقآویز کردن آدمها در میدون آزادی به قدری عادی و معمولی شد که مردم اسم میدون آزادی را گذاشتند میدون اعدام. سناریو تکراری هم اینطوری بود که همیشه، قربانیها، اول بعد دستگیری میرفتند دادگاه انقلاب محاکمه میشدند، بعد میآمدند میشستند جلو دوربینهای تلویزیونی و به جرایم ناکرده اعتراف میکردند، آخر سرم تو میدون اعدام اعدام میشدند.