دانستنیهای «میوه خشک»
سرمایهاش خیلی محدود بود. پولش نمیرسید که بخواهد گاز و فر و تجهیزات بخره. و باید این اولش یک جوری به سختی کار را راه میانداخت. پس خیلی مهم بود که چه کاری باشه. صبح صبح سوار مترو شد و رفت مترو پانزده خرداد، پیاده شد، شروع کرد تو بازار چرخیدن، از مسجدشاه رفت تو بازار، رسید به چهارسوق و همین جوری رفت جلو تو فکر خودش بود و چرخید و چرخید تا رسید به ملوی. خیابون ملوی جنوبیترین ضلع بازار بزرگ تهرانه. و تو اون خیابون معمولاً بنکدارهای مواد غذایی مغازه دارند. چهارراه ملوی به سمت شوش یه تیکه است که مغازهها میوه خشک، آجیل و خشکبار میفروشند. دید اون تیکه تنها جایی که حضور مردم عادی کاملاً توش مشهود است. تو اکثر جاهای بازار بیشتر مغازهدارها با هم در ارتباط بودند. اما اینجا مردم عادی هم خیلی میآمدند خرید میکردند. و عمده هم خرید میکردند، اینجوری نبود که یک کیلو آجیل بخرند، همه دو سه کیلو به بالا بود.
یه خورده دیگه که فکر کرد، با خودش گفت خب، حتی میتوانم این محصولات عمده را ببرم بدهم به مامانا، تو خونهها این خوراکیها را تو بستههای کوچیکتر بستهبندی کنند و در نهایت بفروشیمشون. اینجوری هم میتوانیم با یه بخشی از سود فروشش به مادرا حقوق بدیم هم با یه بخش دیگهاش واسه آنهایی که نمیتوانند کار کنند بستهی غذایی بخریم. تقریباً نیم ساعتی را اون چرخ نشسته بود و در نهایت بلند شد رفت سمت این مغازهها که خرید کنه. قیمتها را که مقایسه کرد دید پولش نمیرسد که به خود عمده بخره. اما میتوانست یه حجم مناسب بعضی از میوه خشکها را بخره و با هم ترکیبشون کنه تا یه چیز خوبی دربیاد. از هر میوه نیم کیلو خرید، بعد رفت چند کیلو نایلون بستهبندی با یه دستگاه پرس نایلون، و چند تا ترازو زیر پنج کیلو خرید و با خودش برداشت و مترو سوار شد، مستقیم رفت سمت محل خودشون و مقصدش خونهی عشرتخانم بود. دم خونهی عشرتخانم که رسید زنگ زد، در باز کردند و رفت تو. عشرت خانم همون خانمیه که دختر دومش مریم، وقتی حمیرا میرفت خونشون، میرفت تو حموم که حمیرا را نبینه. حمیرا، عشرت خانم را دید و بهش گفت بیا اینها را بستهبندی کنیم، میخواهیم بفروشیمشون.