دانستنیهای «نوشافرین»
او میخواست این سفر را با یک غافله کوچک و یک بچه شیرخواره دو ماهه تو بغل طی کند. آن موقع هم که خب وسایل موتوری نبود دیگر با اسب و قاطر و پیاده باید از آن گردنههای سرد و خطرناک البرز میگذشتند تا به تهران میرسیدند.
عباس علیخان بود که گویایشان در سالهای آخر عمرش مریض میشود و برای درمان به تهران میرود به خانه یکی از دوستانش به نام علیخان که حکیم و پزشک بود و در دستگاه کامران میرزای پسر ناصرالدینشاه طبابت میکرد. عباس علی برای درمان به خانه رفیقش علیخان میرود و آنجا حال جسمیش خوب میشود ولی بیمار عشق نوشافرین، خواهر علیخان حکیم، میشود. عباس علی در سن پیری عاشق میشود، عاشق نوشافرین، خواهر رفیقش.
بعد از تولد رضا، زندگی برای نوشافرین و برادرش در دهکدهٔ دورافتاده و بین آدمهایی که چشم دیدنش را نداشتند سختتر هم شد، نوشافرین تصمیم گرفت که همراه با نوزادش برگردد به تهران. نوشافرین بچهاش را در اواخر زمستان به دنیا آورد و با رسیدن بهار دیگر تحمل ماندن در آلاشت را نداشت و در اولین فرصت و با حرکت اولین کاروان به سمت تهران، نوشافرین نوزاد چهلروزش را برداشت و همراه کاروان به تهران شد.
نوشافرین دیگر تحمل نیاورد، طاقتش طاق شد و گفت که «من باید برگردم و بچهام را بیاورم، میبرم تهران دفنش میکنم»، حالش اینقدر بد بود که کسی حریفش نشد، مادر بود و دل مادر با منطق کاروان همراهی نمیکرد، نوشافرین با هر بدبختی بود برگشت به قهوهخانه و بچهاش را بغل کرد و هایهای زد زیر گریه.