دانستنیهای «هستی مهدویفر»
یه اتفاقی که شاید اون موقعها خیلی مرسوم بوده، این بود که به پدرمادرها میگم این کارو نکنید، اینکه هیچوقت از بچهها نپرسید که منو بیشتر دوست داری یا مامانتو؟ یعنی این دو تا آدم نباید هیچوقت این سوال را از بچه بپرسند، چون اون بچه بالاخره باید یک جوابی بده. خیلی وقتها که این سوال از من پرسیده میشد، من میگفتم پدرم. خب اون دوره، خیلی یکی از سیستمهای تربیتی که وجود داشت برای بچهها، تنبیه فیزیکی بود، که میزدند بچه رو، مثلا یک دونه میزدند که چرا این کار را کردی. این خیلی نورمال بوده اون زمان، و احتمالا همهی خانوادهها و پزشکان جامعه معتقد بودند خیلی جواب میده، ولی تربیت یک فرزند خیلی فرق داره که در نهایت از یک آدم چی میسازه. خیلی آدم پیشرویی بوده، و معروف بوده به اینکه بچهها را کتک نمیزنه، چه آدم عجیبی، جوری دیگهای تربیت میکنه؛ بابای من هم همینطور بود. بابای من حرف میزد با ما، هیچوقت بابای من دست بلند نکرد روی نه من نه برادرم.
و اونجا پدر و مادر من رفتند هر دوشون، رفتند به تهران، و ما را گذاشتند پیش خاله؛ یه سه ماهی نبودند، من در اون سه ماه خیلی تو خونهی اون دو نفر اذیت شدم. گذشت، و ما رفتیم تهران، در منطقهی ونک یه خونه گرفتیم، خیلی خیلی کوچیک. یه روز داشتم از مدرسه برمیگشتم، رفتم سوپرمارکت یه بستنی برای خودم بگیرم، طبق عادتم، و سوپرمارکتیه گفت خوبی؟ فهمیدی بابات تصادف کرده امروز؟ گفتم چی؟ گفتم بابا تصادف کرده، بیمارستانه؟ من رفتم خونه، کسی نبود خونه. بابای من وسط اتوبان یه ماشین بهش زده بود، تمام مهرههای کمرش شکسته بود، لگنش، یه زخم عجیبی روی رونش، اتفاق وحشتناک، بیمارستان، درمان سنگین، هزینهها سنگین. و خب ناگهان خونهنشین شد، رسما دیوونه شد دیگه، من بهشدت ازش میترسیدم، از حرفهایی که عجیب بود، از چیزهایی که دیگه به همون یاد نمیداد و داشت از خاطرمون پاک میشد همونهایی که به همون یاد داده بود.
اون شب تولد دوستم دعوت بودم، یه شال سبز تازه خریده بودم، خیلی خوشحال بودم که بالاخره یکی من رو تولد دعوت کرده. در رو باز کردم با کلید، و در که باز شد، روبهروم دیدم که پدرم خودش رو با طناب حلقآویز کرده. در رو بستم، دوباره در رو باز کردم، رفتم داخل، زیر پاهاش رو گرفتم، به سمت بالا هلش دادم، که شاید یه نفسی باشه که برگرده. برنگشت. دستم بهش که خورد سرد بود، و من از در خونه اومدم بیرون، وقتی مطمئن شدم که واقعا مرده، رفتم خونهی همسایهمون، تلفن کردم به خونهی مادربزرگم که اطلاع بدم، نمیدونستم چی باید بگم، گفتم من رفتم خونه و دیدم که بابام خودش رو حلقآویز کرده. پلیسها اومدند، از بیمارستان اومدند که جنازه رو ببرند، و مامانم گفت که تو برو خونهی مادربزرگت الان، فعلا برو. طول کشید خاکسپاری بابام. رفتیم به بهشت زهرا، کیسهی سفید، بابام، صورتش را که باز کردن، یه لحظه نگاه کردم، گفتم یعنی هم اونهایی که تو اون تابوتها بودن همینشکلی میشدند؟ نمیتونستم گریه کنم، اصلا گریهای نداشتم؛ هر چی فکر میکردم برای چی باید گریه کنم، نمیفهمیدم، من هیچوقت گریه نکردم براش.
حملات پنیک هم اون موقع اومد سراغم، از اینکه مثلا یههو انگار یه جایی از مغز روشن میشه که تو احساس میکنی داری توهم میزنی. به اینجا رسیده بودم که مثلا وسایلی که از بیرون وارد خونه میشد، اول سبز میدیدم، که اینها پر از ویروسند و من باید اینها رو پاکسازی کنم، وگرنه خودم ویروسی میشم. این شد که من انقدر توی اون خونه تنها، همه چیز رو هی میشستم. تا اینکه یه روز همون موقعی که داشتم میشستم، یه عادتی هم که دارم هیچوقت دستکش دستم نمیکنم، هنوز هم همینطور ظرف میشورم، داشتم میشستم، یهو جیغ کشیدم، دستم رو درآوردم از توی اون چیز و یه نگاه به دستم کردم، دیدم که داره رنگش عوض میشه. گذشت و روز به روز، هر روز که شب میخوابیدم، صبح بیدار میشدم، دستم عجیبتر میشد، رنگش عوض میشد؛ از مچ دست تا نوک انگشتان، تا اون حد که انگشتم و ناخنهای من سوخت، انگار کرده بودم دستم رو توی اسید. علتش این بود که من داشتم با وایتکس میشستم، و یه شیشه الکل هم خریده بودم، و اون رو هم داشتم میشستم، و شیشهی الکل توی وایتکس درش باز شده بود، و این باعث شد یه فرآیند شیمیایی اتفاق بیفته. دستم رو از دست دادم، شغلم رو هم از دست دادم، دیگه نمیتونستم کار کنم.