دانستنیهای «واگنر»
استادهای زبانشناسی کلاسیک انتظار داشتند نیچه پژوهش تاریخی دقیق همراه با اسناد، ارجاعات و بررسی جزئی متنهای یونانی ارائه بدهد، ولی زایش تراژدی، ترکیبی از یونانشناسی و فلسفهی شوپنهاور و ستایش هنر واگنر بود. یکی از تندترین حملهها را فن ویلامویتز، زبانشناس با نفوذ آلمانی، به نیچه وارد کرد. او نیچه را متهم کرد که به جای پژوهش مستند حدسهای فلسفی و هنری خودش را به عنوان واقعیت تاریخی ارائه کرده است. واگنر و بعضی از دوستهای نیچه از کتاب دفاع کردند، اما اعتبار نیچه بین خیلی از زبانشناسان کلاسیک آسیب دید و حتی بعضی از کلاسهای تخصصیاش با کمبود دانشجو روبهرو شد. البته این شکست نیچه را از دانشگاه بیرون نکرد. او چند سال دیگر تدریس کرد، مقاله نوشت و تلاش کرد وظایف دانشگاهیاش را ادامه بدهد. اما علاقهاش کمکم از پژوهش صرفا تخصصی دربارهی یونان فاصله گرفت و به سمت فلسفه و فرهنگ و تاریخ و روانشناسی انسان حرکت کرد.
جشنواره بایروت در سال هزار و هشتصد و هفتاد و شش یکی از مهمترین نقاط تغییر دیدگاه نیچه نسبت به واگنر بود. نیچه انتظار داشت در این جشنواره با جمعی از هنرمندان و متفکران روبرو شود که میخواهند از طریق هنر، جامعهٔ تازهای بسازند، اما چیزی که دید ناامیدش کرد، جمعیتی از اشراف و چهرههای مشهور و ثروتمند و ستایشگرانی بود که بیشتر برای دیدن خود واگنر و حضور در یک رویداد با شکوه آمده بودند تا مشارکت در یک انقلاب فرهنگی. برای نیچه بایروت کمکم شبیه محفل شخصیتپرستی شده بود، جایی که به جای تولد یک فرهنگ تازه خود واگنر به مرکز ستایش تبدیل شده بود. اختلاف فقط به تجملات جشنواره محدود نمیشد. نیچه از ملیگرایی افراطی فاصله گرفته بود و با یهودستیزی آشکار واگنر و بخشی از حلقهٔ اطرافش مسئله داشت. او احساس میکرد واگنر به جای آزاد کردن انسان دارد دور خودش یک کلیسای هنری تازه میسازد که باید پرستش شود.