دانستنیهای «کودکی»
از همان بچگی، جف از مکانیک و اختراع و این چیزها خیلی خوشش میآمد. مثلاً بچه که بوده، تختش از این تختهایی بود که دیواره داشت و اینها. با یه پیچگوشتی افتاده بود به جون تخت تا بازش کنه، تبدیلش کنه به یه تخت معمولی. یا مثلاً از این کیتهای آموزشی الکترونیکی که باتری و لامپ و خازن و این چیزها دارد، مثلاً یه زنگی درست کرده بود که در اتاقش، هر موقع خواهر برادر کوچکترش میخواستند بیایند تو اتاق، به جف هشدار میداد. چون عاشق سریال استار ترک بود که تو ایران به اسم پیشتازان فضا پخش شده بود، میخواست که در آینده فضانورد یا فیزیکدان بشه. گاراژ خونهشان را تبدیل کرده بود به یه آزمایشگاهی که تم فضایی داشت. مثلاً خودش یه رباتهای دستساز ساخته بود. یا مثلاً با جاروبرقیشان یه هاورکرافت ساخته بود. حالا تصور کنید یه همچین بچهای، یهو با یه چیزی روبرو میشه که شاید بزرگترین و شاخصترین اختراع جهان تو اون روزها است: کامپیوتر.
آن خانهای که قرار بود برای فردریش خردسال، خانهٔ ایمان و امنیت باشد، خیلی زود با مرگ و بیماری گره میخورد. نیچه هنوز پنج سالش نشده بود که پدرش گرفتار بیماری سختی شد که در روایتهای مختلف، از سردردهای شدید و مشکلات عصبی، تا خونریزی مغزی و چیزی که قدیمیها به آن نرمشدن مغز میگفتند توصیف شده است. هرچه بود، در سال ۱۸۴۹ پدر از دنیا رفت و جای خالیش خیلی زود تبدیل به یکی از زخمهای اصلی کودکی نیچه شد. اما ماجرا به همین جا ختم نمیشود؛ چند ماه بعد از مرگ پدر، برادر کوچکترش لودویک که هنوز دو سال بیشتر نداشت، از دنیا رفت. دربارهٔ این مرگ روایت عجیبی نقل شده که نیچه قبل از مرگ برادرش یک شب خوابی دیده که به او خبر از این اتفاق میداد و او دقیقاً روز مرگ برادرش را میدانست. اما حتی اگر این خواب را کنار بگذاریم، واقعیت این است که فردریش هنوز وارد زندگی عادی بچگی نشده بود که پشت سر هم، پدر و برادرش را از دست داد. بعد از این اتفاقها، خانواده روستای روکن را ترک کردند و به شهر نایمبورگ رفتند. حالا، نیچه داشت در خانهای بزرگ میشد که بیشتر چهرههای اصلیاش زن بودند؛ از مادرش فرانتسکا، خواهر کوچکترش الیزابت، مادر بزرگش و دو تا از عمههایش. همین فضای خانوادگی از یک طرف مراقبت و نظم به زندگی فردریش میداد و از طرف دیگر تنهایی خاصی را در درون شخصیتش متولد میکرد. نیچه یک بچهٔ شوخطبع نبود، جدی بود، حساس بود، بیشتر از سنش به نظر میرسید و خیلی راحت با همسن و سالهایش قاتی نمیشد. مشکل چشم هم از همان سالهای کودکی به سراغش آمده بود. «مایوپیا» یا نزدیکبینی شدید باعث شده بود از همان کودکی هم سردردهای سختی بگیرد هم خیلی زود عینکی شود. عینکی که ظاهرش را از بقیه بچهها جدا میکرد و بعضیها بعدها دربارهٔ کودکیش گفتند که انگار یک استاد چهل ساله در بدن یک پسر ده دوازده ساله زندگی میکرد. با این همه پشت آن ظاهر جدی و منزوی، یک ذهن خلاق داشت شکل میگرفت. شعر مینوشت، به موسیقی و پیانو علاقه داشت و از همان سالها انگار بیشتر از بازی کردن، به فهمیدن و درک جهان فکر میکرد.