دانستنیهای Ravi | پادکست فارسی راوی
به این واسطه یه تعدادی مخاطب از اونجا به پیجش اضافه شدند و بعدشم از بیبیسی باهاش ارتباط گرفتند مصاحبه کردند و کمکم یه مقدار بین مردم بیشتر شناخته شد. و آدمهای بیشتری دنبالش کردند و به واسطهی حمایتهایشان تونست تعداد این خانوادههایی که بستهی غذایی بهشان میداد را به بیست خانواده برساند. تعداد خانوادهها که زیاد شد، چالشهای حمیرا را با این خانوادهها هم بیشتر شد. یکی از چالشهایی که با این خانوادهها داشت این بود که حس میکرد دارد آنها را از چیزی که بودن هم ضعیفتر میکند. دارد آسیبی به این خانوادهها میزنه که نمیخواست بزنه. اصلاً رفته بود مددکاری بخونه که بتونه جلوی این آسیبها را بگیره. اما داشت آسیبها را با کمک کردنش، به خاطر سندرم مسئولیتپذیریش به این خانوادهها میزد. پس باید یک جوری این جریان را تغییر میداد، برایش سخت بود. این مدلی بزرگ شده بود که همیشه بقیه تو اولویتش باشند و بهشان کمک کنند. اما دیگه وقتش بود که غریزی زندگی نکنه. تجربهی اماس بهش یاد داده بود که باید یک سری رفتارها و عقایدش را تغییر بده تا بتونه زنده بمونه و زندگی کنه. الانم چون میدونست این لطفی که داره میکنه چه آسیبهایی داره به این خانوادهها میزنه، افسار سندرم مسئولیتپذیریش را گرفت دستش و شروع کرد تو مسیر هدایت کردنش.
بعد از آن جلسه، فیروز همراه با حمزه، هر روزی که حمزه میرفت تمرین، میرفت تمرین. اما بعد یک هفته اینجوری شده بود که بار میآمد دم مغازه و نه فیروز توی مغازه بود، نه حمزه، که بار را تحویل بگیرند؛ چون هر دویشان توی تمرین بودند و کامیونی که آمده بود بار را تحویل بدهد جا میگذاشت و میرفت. در نهایت با حمزه صحبت کردند و قرار شد یک جلسه در میان تمرینها را بروند، یک جلسه فیروز برود، یک جلسه حمزه، که بالاخره یک نفر توی مغازه باشد برای تحویل گرفتن بار و خالیکردنش. دو سه ماه به همین منوال گذشت. مربیاش ازش راضی بود و دویدن روانش را خیلی آرام میکرد، اما یک چیزی درست کار نمیکرد: هر روزی که میخواست برود بدود، استرس این را داشت که چه بپوشد. توی تمرینها دیده بود همهی بچهها هر روز با یک لباس جدید میآیند، مدام کفششان را عوض میکنند، ساعت مخصوص دویدن دارند. اما فیروز فقط یک تیشرت و شلوارک داشت و یک کفشی که توی عروسیها میپوشید. کمبود مالی که نسبت به بقیهی آدمهای توی تمرین داشت کمکم باعث شد نخواهد دیگر برود توی تیم آقای قهرمانی بدود. حس میکرد آنجا دویدن دیگر آن حال خوب را بهش نمیدهد. همان موقعها مربیاش قرار بود هماهنگ کند که فیروز توی مسابقهی پنجکیلومتر شرکت کند. یک روز از جلسات تمرین که حس کرد آدمها یکجوری براندازش میکنند و بهخاطر کفش و لباسش دارند قضاوتش میکنند، تصمیم گرفت دیگر توی تیم ندود. از تمرین که برگشت مغازه، به حمزه گفت: آقا حمزه، شما از فردا هر جلسهی تمرین را بروید، من دیگر تمرین نمیآیم.
رضا که حالش یک خورده سرجاش اومده بود زنگ دامادشون میزند که بیاد پیشش. دامادشون با خواهرش میآیند پیش رضا، اورژانس بیمارستان هم رضا را ارجاع میده به دکتر خون. دکتر خون بر اساس داستان رضا و رنگپریدگی و کبودیها برای رضا آزمایش خون تجویز میکند. با توجه شرایط، رضا باید بستری میشده، اما اگه مادرش میفهمید حال اون هم بد میشد و رضا و دامادشون، با همدیگه تصمیم میگیرند به همه بگن به جز مادر رضا، و به آن بگن رضا از طرف شرکتشون رفته ماموریت. سابقهی ماموریت رفتن یههویی را داشت و خیلی نگرانه فهمیدن مادرش نبود. نتیجهی آزمایش خون میآید اما دکتر خون آزمایش را تکرار میکند. و به جای یک نمونه، دو تا نمونه میگیره و به دو تا آزمایشگاه مختلف میفرسته تا نتیجه را بگن. بعد از اینکه جواب هر دو تا آزمایش میآید و دکتر میبینه که مثل قبلی هستند، مشکوک به سرطان خون میشود و حدسش را به خانواده رضا میگه ولی به خود رضا نه. به رضا میگه باید بستری بمونی تا ازت آزمایش مغز استخوان بگیریم.
خوشبختانه برای کنترل و جلوگیری از پیشرفت بیماری اماس، راههای زیادی مثل تزریق یا دریافت دارو به صورت خوراکی وجود دارد، که تا حد بسیار زیادی جلو بروز علایم جدید را میگیرد و بیماری را در فاز خاموش میبرد و مصرف مداوم داروها این شرایط را حفظ میکند. بعد اینکه بیماری تو فاز خاموش میرود کمک داروها و اینکه بعداً شروع میکند به بازسازی خودش، میلین روی سلولهای عصبی دوباره تشکیل میشود و پلاکمون ترمیم میشود و به اصطلاح میگنند که اون پلاک خاموش شده. روشهای درمان خیلی زیادی وجود دارد و هر روز دارد این روشها بهبود پیدا میکند و آسونتر میشود پروسه درمان. و اگه بدن کسی با یک روش واکنش نشان بده، روشهای دیگری هم هست که جایگزین بشود و خدا را شکر به واسطهی پیشرفت علم، این بیماری تقریباً تحت کنترل است. روشی که اون زمان دکتر حمیرا براش انتخاب کرد، تزریق دارو و طب سوزنی بود. هر بار که میرفت برای درمان صد و هجده تا سوزن از نوک پا تا پشت گوش روی بدنش فرو میکرد و در نهایت هم بهشون برق وصل میکردند. اماس ممکن است به دلایل مختلفی تو بدن افراد به وجود بیاد، اما مشخصاً چیزهایی که تشدیدش میکند، کمبود ویتامین D، چاقی، افسردگی، استرس، لایفستایل بدون ورزش و رژیم غذایی غلطه.
فرحاد رفت پیش دکتر متخصص و یک سری تست روی سرش انجام دادند، و متوجه شدند که امکان استفاده از سمعک باها برای فرحاد وجود دارد. توی جلسهی تست سمعک، به واسطهی سمعک باها فرحاد صداها را واضحتر میشنید. دکتر بهش توضیح داد که این تازه کمتر از پنجاه درصد کارایی سمعک است، و وقتی سمعک روی جمجمهاش کار گذاشته بشود، اصل وضوح صدا را متوجه میشود. خیلی خوشحال بود که قراره اون هدفون و کیف سینهاش که میکروفن سمعکش بود را کنار بذاره و با کیفیت بهتری دنیای اطرافش را بشنوه. بالاخره روز عمل رسید و رفت تو بیمارستان بستری شد. همهچیز خیلی سریع پیش رفت. فرحاد را بردن اتاق عمل و قبل از اینکه بیهوشش کنند، دکتر با دست روی استخون جمجمهاش نزدیک گوشش میکشید و میگفت: به نظرت کجا بهتره این سمعک قرار بگیره، تو کجا راحتتری؟ و با همفکری روی یک نقطه به توافق رسیدن. دکتر نقطه را علامتگذاری کرد و موهای اون تیکه را زد و به فرحاد توضیح داد که دیگه این تیکه مو درنمیآد. فرحاد از این موضوع خیلی ناراحت شد به واسطهی عملهای قبلی که داشت، دو سه جای مختلف بهصورت خطی تو سرش باز شده بود و باعث شده بود اونجاها هم رشد مو نداشته باشه. اما خب، واضح شنیدن براش خیلی بیشتر از این میارزید و خودشو راضی کرد. در نهایت فرحاد را بیهوش کردند، ولی خب، از سابقهی بیهوشی فرحاد اطلاعی نداشتن، و وسطهای عمل، فرحاد با صدای بلند تراشیدن یه چیزی بهخودش اومد. یه چیزی شبیه دریل توی سرش بود و صدای اون را به واسطهی همون سیستم شنیداری که اوایل قصه گفتم، داشت میشنید. تا چشاش را باز کرد یکی از دکترا گفت: دست نگه دارید، فرحاد داره میبینه. فرحاد دید دکترش با یه عینک بزرگ و یه تفنگی شبیه دریل، شروع کرد به نگاه کردنش، ترسیده بود. من وقتی داشتم میشنیدم که چه اتفاقی افتاده، دردم گرفت و ترسیدم بمیرم، براش که چه چیز سختی را تجربه کرده. بههوشبودنش زیاد طول نکشید و خیلی سریع دوباره بیهوشش کردن. عملش دو ساعت طول کشید.
سرمایهاش خیلی محدود بود. پولش نمیرسید که بخواهد گاز و فر و تجهیزات بخره. و باید این اولش یک جوری به سختی کار را راه میانداخت. پس خیلی مهم بود که چه کاری باشه. صبح صبح سوار مترو شد و رفت مترو پانزده خرداد، پیاده شد، شروع کرد تو بازار چرخیدن، از مسجدشاه رفت تو بازار، رسید به چهارسوق و همین جوری رفت جلو تو فکر خودش بود و چرخید و چرخید تا رسید به ملوی. خیابون ملوی جنوبیترین ضلع بازار بزرگ تهرانه. و تو اون خیابون معمولاً بنکدارهای مواد غذایی مغازه دارند. چهارراه ملوی به سمت شوش یه تیکه است که مغازهها میوه خشک، آجیل و خشکبار میفروشند. دید اون تیکه تنها جایی که حضور مردم عادی کاملاً توش مشهود است. تو اکثر جاهای بازار بیشتر مغازهدارها با هم در ارتباط بودند. اما اینجا مردم عادی هم خیلی میآمدند خرید میکردند. و عمده هم خرید میکردند، اینجوری نبود که یک کیلو آجیل بخرند، همه دو سه کیلو به بالا بود.
اون شب شب عید بود. از همهی خانوادهاش میخواد که بیمارستان نمونن و برند خونه. خودش میگفت من ازشون خواستم ولی فکر نکنم این کار را کرده باشن. اون شب خیلی حالش بد بود و پیش خودش با خدا صحبت میکرده و میگفته چرا من، چه گناهی کردم من که نمازمو خوندم، روزمو گرفتم، توی هیئتها کمک کردم، آشپزی کردم، به این همه نیازمند کمک کردم و هزار تا حرف دیگه. رضا آدم معتقدی بود، مخصوصاً توی تاسوعا عاشورا، همیشه توی هیئت محلشون کمک میکرده تا مراسم به بهترین نحو انجام بشه. داشت میگفت من که سعی کردم آدم خوبی باشم، چرا اینجوری شدم؟ همون شب یه بیماری را میآرند که تصادف کرده بوده باید چند روزی بستری میشده. خانمش که به عنوان مراقب بیمار همراهش بوده سعی میکنه به رضا روحیه بده و بگه همه چی خوب میشه. رضا اینجاها داشته به زمین و زمان بد و بیراه میگفته، البته آروم. خانمه بهش میگه چرا اینقدر ناشکری؟ خیلیها اصلاً وضعشان از تو بدتره.
یه خورده دیگه که فکر کرد، با خودش گفت خب، حتی میتوانم این محصولات عمده را ببرم بدهم به مامانا، تو خونهها این خوراکیها را تو بستههای کوچیکتر بستهبندی کنند و در نهایت بفروشیمشون. اینجوری هم میتوانیم با یه بخشی از سود فروشش به مادرا حقوق بدیم هم با یه بخش دیگهاش واسه آنهایی که نمیتوانند کار کنند بستهی غذایی بخریم. تقریباً نیم ساعتی را اون چرخ نشسته بود و در نهایت بلند شد رفت سمت این مغازهها که خرید کنه. قیمتها را که مقایسه کرد دید پولش نمیرسد که به خود عمده بخره. اما میتوانست یه حجم مناسب بعضی از میوه خشکها را بخره و با هم ترکیبشون کنه تا یه چیز خوبی دربیاد. از هر میوه نیم کیلو خرید، بعد رفت چند کیلو نایلون بستهبندی با یه دستگاه پرس نایلون، و چند تا ترازو زیر پنج کیلو خرید و با خودش برداشت و مترو سوار شد، مستقیم رفت سمت محل خودشون و مقصدش خونهی عشرتخانم بود. دم خونهی عشرتخانم که رسید زنگ زد، در باز کردند و رفت تو. عشرت خانم همون خانمیه که دختر دومش مریم، وقتی حمیرا میرفت خونشون، میرفت تو حموم که حمیرا را نبینه. حمیرا، عشرت خانم را دید و بهش گفت بیا اینها را بستهبندی کنیم، میخواهیم بفروشیمشون.
کار معنیدار چیزیه که نجاتمون میدهد. میتوانیم باهاش توی بقیه شوق ایجاد کنیم، باهاش میتوانیم زندگی خودمون و اطرافیانمون را بهتر کنیم. کار معنیدار سختیهای خودش را دارد، اما کسی که بهش دست میزنه و نتیجهاش را میبینه، نمیتوانه دیگه از این مدل کار دست بردارد.
از چاه آب ورمیداشتن، رو خاک نون درست میکردن، خاک و با آتیش داغ میکردن، خمیر رو میداشتن رو خاک داغه، خمیره زیر خاک میپخت و خمیرا رو میتکوندن میخوردن.
سحر اونقدر سفید و بور و خشکل بود که حتی مادرش هم باورش نمیشد این دختر بچهی اونه.
اگه دوست دارید قصهٔ کسی را به ما پیشنهاد بدهید تا توی پاتکست روایتش کنیم، حواستون باشه که باید امکان مصاحبه با اون شخص برای ما وجود داشته باشه.
اما نتوانستند رکوردشون را ثبت کنند، چون خودشون نخواسته بودند که تیم ثبت رکورد، موقع سعودشون اونجا حضور داشته باشد.
باید بهشان یاد بدهید اگه خدایی نکرد این اتفاق افتاد تو این جریان آنها گناهکار نیستند و تنبیه نمیشوند.
به خاطر تابوهای اجتماعی و شرم از گفت و گو در مورد این موضوع معمولاً پنهانش میکنند، و این پنهان کردنش باعث دست.
هدفشون این بود که یه تفاهم بین فرهنگی بین کشورهای مختلف به وجود شد
قله تقریباً ارتفاعش با کمپ یک اورست که شیش هزار و شصت و پنج متر هست نزدیک است.
احتمالاً دیگه میدونید همهوایی چیه. خلاصهاش اینه، برای اینکه کوهنورده بتوانند بروند تو ارتفاعات بالا، باید تو ارتفاعات مختلف با قله همهوایی کنند.
پویش بیمقدمه بهونهای برای شروع یک گفتگوی صادقانه، بیپرده و بدون شرم و قضاوت دربارهی موضوع بیاختیاری ادرار، چالشی که خیلیها با اون زندگی میکند.