دانستنیهای ArteBox پادکست آرته باکس
در مجلههای پیک هم همینجور بود؛ یعنی حتی در مجلههای پیک، اگر واژههای جدیدی به کار میبردیم، فرض کنید در پیک دانشآموز، این واژههای جدید را در آخر مجله معنایش را مینوشتیم. یعنی که خواننده با چیزی روبهرو نشه که براش مشخص نیست معناش. بیشتر به معنا و مفهوم توجه داشتیم. در فرهنگنامه همین مسئله خیلی مورد توجه بود. این مقالههای فرهنگنامه برای سنین مختلف است، یعنی یک بخشی از مقالههایش کودکانه است که فرض کنید بچههای ده ساله میخوانند، ولی بعضی مقالههایش برای آنها نیست، یعنی متنش و موضوعش برای سنین بالاست، ولی مقصود این است که آن متن دشوار هم مفهوم نوشته شده باشد. یکی از مطالبی که من خیلی روی آن تاکید میکنم همیشه این است که میگویم نویسندهی عزیز، برای کی مینویسیم و برای چی مینویسیم؟ مینویسیم که دیگری بخواند، بفهمد و ازش درکی داشته باشد. اگر آنجا که مینویسیم خواننده متوجه نشه، معنایش را نفهمد، فایدهاش چیست؟ یعنی واقعاً هیچگونه اثری ندارد.
ولی میتوانم توصیهای کنم به جوانها که ادبیات فارسی قدیم را بخوانند. یعنی، فکر نکنیم که بدون آن ادبیات قدیم، نوشتههای قدیم، میتوانیم چیز خوبی بنویسیم. همین سعدی را شما، سعدی را که بخوانی، زندگیاش، شعرش، میبینیم خودش یه دنیای واقعی است. تنها توصیهای که شاید بتوانم به جوانها بکنم این است که هم فارسی را خوب یاد بگیرید، خوب بخوانید خوب بنویسید، هم ادبیات فارسی را. جوانهای حالا از این قسمت مثل اینکه علاقهی چندانی نشان نمیدهند، من البته آنقدر باهاشون تماس ندارم. مدرسهها خودشان و دبیرستانها میتوانند کمک کنند، یعنی ادبیات فارسی را به صورت خشک براشون در مدارس نیاورند. جوانها حالا خیلی باهوشاند، به دلیل اینکه با اینترنت و این چیزها سر و کار دارند، خیلی باهوش هستند؛ از یک جهاتی شاید کلیات را کمتر نگاه کنند، جزئیات را خیلی وارد هستند. چند وقت پیش دیدم که در تلویزیون نشان میدادند که یک موضوع ادبی یا انشایی را به هوش مصنوعی دادند، به بچههای یک کلاس هم دادند. مقالهای که هوش مصنوعی نوشته بود خیلی بهتر و خیلی دقیقتر و خیلی قشنگتر بود از مقالهای که همان موضوع را بچههای آن کلاس نوشته بودند. حالا این خطرناک است، البته به نظر من که هوش مصنوعی بهتر بنویسد انسان.
پاریس که بودم، فرانسه بودیم دیگر. فروشگاهها را میرفتم، تکنیک باتیک را میدیدم خوشم میآمد. دانشجو بودم، قیمتها خیلی زیاد بود. دیدم بهتر است که من کتاب راهنما و رنگ و این چیزها را بخرم و خودم کار کنم. وقتی برگشتم، شروع کردم؛ پارچههای زیادی را خراب کردم تا بالاخره رسیدم به آن. سوژههایش را بیشتر از گلها میگیرم. ابزار، همه چیز اینجا هست. دستگاه جوشکاری هم دارم. جوش دادن اینجا هست. ظرفی که موم را در آن میجوشانم را خودم ساختهام. کوره هم اینجا دارم، همهاش را خودم انجام میدهم. وقتی میخواهی یک مجسمه را از اول تا آخر بسازی چه کار میکنی؟ اول، ایده. وقتی ایده را داشته باشی، اگر بخواهیم مجسمه کار کنیم، باید آرماتور بزنیم. اگر گل است که با گل کار میکنیم، اگر گچ است، باید هر دفعه تکهتکه بسازیم. اگر با باتیک است، باید پارچه را آماده کنیم. چه کاری است که الان دستتان است؟ الان که این دو سه روز منتظر کسی بودم، در حیاط یک نوع گل پیدا کردم، خیلی ریز است.
شما میبینید اغلب هستههای چیریکی در اینجا به وجود اومد، حتی در ادبیات، تفکر چیریکی به وجود اومد. به نظ این یک جایگزین خوبی بود برای یک عده که اصلاحات اجتماعی میخواستند.
من فرزند جمیر شیخی هستم و حلال پسیانی، مادر من بازیگر بود، هنرمند بود و عاشق بازیگری و هنر، بیشتر میتونم بگویم حرفش بیشتر از بازیگری عشق به بازیگری بود، و پدر من هم خلبان جته، خلبان اولین سری جتای جنگنده ایران بود و همه تخصص هاش رو داشت دارد. بسیار هنر دوست بود
ما در آرته باکس داستانهایی از سرگذشت بزرگان فرهنگ و هنر و ادب معاصر ایران را برایتان میگوییم که دیگه در بین ما نیستند و آنها را از دست دادیم.
خانم میلانی خیلی چیزایی را که دوست داشتند از این پیشنهادات من تایپ کردند، گذاشتند توی نقش این زن.
من از بچگی عاشق پیانو بودم به جهت ارتباط خانوادگی که با استاد جواد معروفی داشتیم، من میدیدم که ایشون پیانو میزن یا تو برنامههای انجمن، میدیدم پشت پیانو نشستن، خیلی پیانو را دوست داشتم و خیلی بچه ساکتی بودم.
من عرصنبلز را دیدم که داشت برای یک گروهی یک حرف میزد تو سالن، و تجربهی خودش را به آنها شعر میکرد، یعنی تقسیم میکرد در واقع، بعد سهچهار تا پشت سرش به سه یکت جولی نشسته بودند، یک برگشت به آنها، یک حرکت خیلی شوخی.