دانستنیهای راوکست | Ravcast
یه بخش زیادی از مخاطبینشون هم دانشجوهای ژاپنی بودند، کسایی که یه فشار زیادی به خاطر درس و تحصیل روشون بود و هنوز دید روشنی هم از آینده و مسیرشون نداشتند. آساحارا اینجا در نقش آدمی ظاهر شد که داره این مسیر را بهشون نشون میدهد و اومده که این بار سنگین را از دوششون برداره. اون یه طرحی را مطرح کرد که به عنوان طرح نجات عم معروف بود. میگفت تو این طرح ما مشکلات و بیماریهای جسمی و ذهنی را برطرف میکنیم. با آدما برای تحقق اهدافشون کمک میکنیم، سلامت ذهنشون را تضمین میکنیم، کمکشون میکنیم سختی زندگی را تحمل کنند. خب این حرفها را به چه آدمهایی داشت میزد؟ به ژاپنیهایی که داشتند صبح تا شب کار میکردند، استرسشون زیاد بود. یادمون نره، ژاپن در دوران بازسازی بعد از جنگ جهانی بود، دوران پیشرفت اقتصادی، فشار کار را واقعاً نمیشد نادیده گرفت. مردم دنبال یه راهی برای فرار از روزمرگی و این فشار سنگین بودند که واقعاً داشت از پا درشون میآورد. این قضیه اصلاً باعث شد توی ژاپن یه واژهی جدید به اسم کاروشی را توی فرهنگشون ببینیم، که به معنی مرگی بود که از کار زیاد اتفاق میافتاد. البته این یکی از انگیزههای مردم از پیوستن به فرقه بود. یه سری به خاطر عقاید کمونیستی یا ضد سرمایهداری میرفتند سمتش، یا به خاطر کینهای که از آمریکا به خاطر جنگ جهانی دوم و بمبارانهای اتمی داشتند.
خلیفه سران حکومت را دور هم جمع کرد که یه تصمیمی بگیره! اونجا گفت که ما نمیتوانیم رو در رو با سپاه یعقوب مبارزه کنیم! باید از یه راه دیگهای وارد بشیم! باید گولش بزنیم! خلیفه یه نامه زد به یعقوب که... بیا بغداد! بیا بغداد و مهمون ما باش! ما هم ازت پذیرایی میکنیم! من هم اتفاقاً مشتاقم که تو رو ببینم! با این نامه میخواست کاری کنه که یعقوب بدون تدارک و آرایش نظامی جدی بیاد سمت بغداد و اونجا باهاش درگیر بشه. یعقوب با سپاه راهی بغداد شد و تو مسیر قبل از رسیدن به شهر به اردوگاه سپاهیان بغداد خورد. سپاهیانی که ترکان مسلمان هم درون خودش داشت. ترکها آن موقع نفوذ زیادی در دربار خلافت داشتند، و نمیخواستند این نفوذ را با شکست احتمالی خلیفه از دست بدهند. یعقوب هنوز اینجا فکر میکرد که برادر خلیفه درون سپاه دشمن، قراره به نفع اون عمل کنه و به وقتش کمکش کنه. یه حرکتی که از سمت خلیفه زده شد، این بود که اومدن از در دین و مذهب وارد شدند و به سپاهیان یعقوب گفتند که: این کار شما خیانت به اسلامه، خلیفه جانشین پیغمبره، امیرالمومنینه، شما چه جور مسلمانی هستید که با خلیفه اسلام میجنگید؟
لشکر یعقوب که راهی هرات شد، بلافاصله در شهر اعلام شهربندان کردند. شهربندان کردن، یه جور وضعیت فوقالعاده، یعنی تمام خندقهای شهر را پر آب کردن، پلهای روی خندقها را جمع کردن، دروازهها را بستن، رفت و آمد مگر در مواقع ضروری ممنوع شد، و به اندازهی ماهها و بلکه سالها آب و غذا ذخیره کردن، که در صورت محاصرهی احتمالی بتوانند دوام بیارند، ولی تمام این کارا بیفایده بود. یعقوب موفق شد هرات رو هم تصرف کند و بعد از سیستان دومین سرزمین حکومت طاهریان را به دست بیاره. خبر که به حاکم طاهریان رسید، یکی از بهترین فرماندهان خودش و فرستاد سمت هرات، که جلو یعقوب را بگیره. این آدم سپهسالار خراسان بود که با یک سپاه بزرگ راهی شد. یعقوب برادرش را تو هرات گذاشت، به مردم شهرم امان داد که دلشون را به دست بیاره، یه وقت نخوان شورش کنند، و با بهترین افرادش راهی جنگ شد. و چه جنگی، چه جنگی! یکی از بزرگترین نبردهای اون دوران رقم خورد، و یعقوب در ادامهی پیروزیهایش تونست این جنگم ببره.
دولت ایران با پیشنهادی این طرح از هیچکدام از اقوام عرب و یهودی طرفداری نکرده بود و کاملاً نقش بیطرفی را بازی کرده بود. نمایندگان ایران فکر میکردند که چون اعراب با طرح تقسیم فلسطین مخالفت میکنند، شاید طرح آنها را که حافظ مناسبات بود، شاید طرح آنها را که حافظ منافع آنها هم هست بپذیرند.
اعضای زندانی این گروه که حکم اعدام گرفته بودند، از جمله آساحارا رهبرشون همگی سال 2018 اعدام شدند. ژاپن جزو معدود کشورهای پیشرفته و دموکراتیکه که همچنان حکم اعدام اونجا دارند، هرچند خیلی به ندرت و برای جرمهای خاص. شیوهی اعدام هم اینجوریه که مجرم تا یه ساعت قبل از اعدامش اصلاً خبر نداره که دارند برای اجرای حکم میبرنش. خانوادهشم بعد از اجرای حکم تازه خبردار میشوند، هیچ خبری هم از آخرین دیدار و خداحافظی نیست. این شرایط بارها و بارها هم مورد اعتراض فعالان حقوق بشر بوده. قبل از اعدام ظاهراً به مجرم داروی مسکن میدن و اعدام با طناب دار انجام میشه. سکوی زیر پای مجرم با یک دکمه باز میشه که سه نفر به طور همزمان روی سه دکمه مختلف فشار میدهند، که مشخص نباشه که با فشار دکمه کدومشون دریچه باز شده. اما با این حال، با تمام این بازداشتها، با تمام این اعدامها، با تمام این محدودیتها، فرقهی عمر همچنان داره به فعالیتهای خودش ادامه میدهد. مراسم برگزار میکنه، عضوگیری میکنه، مقاله چاپ میکنه. هرچند تحت نظر و با محدودیتهای بسیار زیاد.
یک دلیلش این بود که فرمانی موسوم به حکم رازداری از سمت نخستوزیر اسرائیل به امضا رسید که انتشار جزییات این دعوای حقوقی را به دلیل مضر بودن برای امنیت داخلی و روابط خارجه ممنوع کرد.
ایران دلایلی برای نزدیکی به اسرائیل داشت، مهمترینش هم گسترش موج ملیگرایی عرب در خاورمیانه بود. عراق از یک سمت برای ایران شاخوشانه میکشید، مصر و جمال عبدالناصر که خودش رهبر عربها میدانست از یک طرف. این موارد باعث شد ایران بخواهد بیشتر با آمریکا نزدیک شود و برای نزدیکی با آمریکا باید روابطش با اسرائیل بهبود میداد. و این کار را کرد و در زمینههای مختلف روابط را با اسرائیل گسترش داد، بخصوص در بخش نظامی و اطلاعاتی. ایران و اسرائیل از سمت آمریکا خوب حمایت میشدند، تقویت روابط این دو کشور برای آمریکا اهمیت زیادی داشت، چون اینها در واقع سدی بودند در برابر نفوذ شوروی و ملیگراییهای رادیکال عرب در خاورمیانه.
علنی کردن رابطه ایران با واکنش شدید جمال عبدالناصر رئیسجمهوری مصر روبهرو شد. دوستی ایران به یکی از مستندات اصلی تبلیغات ضد ایرانی او و همفکران ملیگرای عربش تبدیل شد. جمال اصرار داشت ایران باید نهتنها رابطهی خودش با اسرائیل را قطع کند که حتی رابطهی خصمانهای با ما داشته باشد و علیه آن موضع بگیرد.
مصطفی عدل، نماینده وقت ایران در مجمع عمومی با این پیشنهاد رسماً مخالفت کرد. او به مجمع گفت که اکثریت ساکنان فلسطین اعراب تشکیل میدهند و اجرای هر تصمیمی در این سرزمین باید منوط به نظر اکثریت ساکنان آن باشد. ایران میگفت که سازمان ملل باید بر اساس اصل تساوی حقوق و خودمختاری ملل، طبق منشور ملل متحد فلسطینیها را در تعیین سرنوشت خودشان آزاد بگذارد و هر طرحی که خلاف اراده اکثریت تحمیل و اجرا شود، زمینه بروز کشمکش با ابعاد بینالمللی در خاورمیانه را فراهم میکند. فهمیدی چی گفت؟ گفت هر طرحی که خلاف اراده اکثریت تحمیل و اجرا شود، زمینه بروز کشمکشی با ابعاد بینالمللی را در خاورمیانه فراهم میکند. شاید این بزرگترین پیشبینی تاریخ بود که به واقعیت تبدیل شد و الان دههها است که شاهد این موضوعیم.
به نظر من سیاست شاه و کلاً سیاست ایران اینجوری بود که میخواست هر دو طرف را داشته باشد، هم رابطه با اسرائیلی که در آمریکا نفوذ داشت و شاه رابطهاش با آمریکا نزدیک بود یا میخواست نزدیکتر شود هم به خاطر حفظ رابطهٔ دوستانه با اعراب که همسایگان اصلی ایران بودند ناگزیر بود که از مردم فلسطین حمایت کند. در واقع این سیاست یکجوری یکی به نعل یکی به میخ بود.