دانستنیهای BioCast | بایوکست
تهدیدش میکردند که بهتر رفتار کنه، لباسهای مخصوص بیمارهای روانی را تنش میکردن که دستاشون بهش میزنند و نتونه تکون بخوره. یه روز یکی از این پرستارا کاغذ و قلم به ملین داد تا برای هرکی میخواد نامه بنویسه. ملین هم یه نامه نوشت برای همسر دومش و ازش درخواست کمک کرد. نامه رسید به جو دیماجیو، همسر دومش؛ جو سریع خودش رو رسوند، ملین را از کلینیک آزاد کرد. برگشت لوسانجلس تا شاید بتونه دوباره به وضعیت عادی برگرده. اونجا بهش پیشنهاد بازی توی فیلمی به اسم سامتینگز گات تو گیو را دادند. ملین خیلی تلاش میکرد که بتونه از پس این فیلم بربیاد ولی اوضاع روحیش بهش این اجازه را نمیداد. آخرش، به خاطر کم اومدن سر صحنه و درست بازی نکردنش، کمپانی از فیلم اخراجش کرد. همین اخراج باعث شد که ساخت فیلم کلاً کنسل بشه و این تبدیل شد به آخرین فیلم ملین. اوضاع روحی ملین روز به روز بدتر میشد، ولی تو تمام این مدت جو دوباره سر میزد و یه جورایی همیشه بالا سرش بود. همینم باعث شد دوباره رابطهی این دوتا با هم خوب بشه، تصمیم بگیرن دوباره با هم ازدواج کنن. اما در حالی که تمام کارهای عروسی را کرده بودن، فقط سه روز مونده بود به مراسم، یه اتفاق کل جهان را تو شوک فروبرد. شنبه چهارم آگوست، ساعت سه بامداد، خدمتکار خونهی ملین وارد اتاق خوابش میشه و با پیکر بیجان ملین روبرو میشه. تیتر یک تمام روزنامههای دوشنبه ششم آگوست این بود: ملین مونرو، فوق ستارهی سینمای جهان، در سی و شش سالگی خودکشی کرد.
سال دو هزار دوازده، مدل S تسلا به بازار عرضه شد و تونست تا آخر سال بعدش نزدیک به سی هزار دستگاه بفروشد. رمز موفقیت تسلا برای فروش مدل S و مدل ۳، باتریهای متفاوت و جایگاههای سوپرشارژشه. تسلا مشکل اصلی رو پیدا کرده بود؛ اینکه خودروی برقی حتی اگه تولید بشه، زیرساخت لازم برای تامین انرژیش وجود نداره. پس اول تلاش کرد تا زیرساخت رو فراهم کنه و کلی جایگاه سوپرشارژ توی آمریکا تعبیه کرد. بعد از اون بود که کمکم خودروهاش رو وارد بازار کرد. حالا یه تسلا مدل ۳ تو کمتر از یک ساعت فول شارژ میشه با جایگاههای سوپرشارژ تسلا. هزینهش هم کمتر از بیست دلاره. بیشتر از پونصد و پنجاه کیلومتر هم میشه با یه بار شارژش رفت، یعنی کموبیش مسافت تهران تا اصفهان. اگه بخوای همین مسیر رو تو آمریکا با ماشین بنزینی بری، باید حدود دو برابرش هزینه کنی. حالا دیگه تو جادههای آمریکا و شاید کل جهان، تو اروپا، تو چین، نگرانی بابت بیشارژ موندن ماشینت نداری. پس قطعاً خرید خودروی برقی بهصرفهتر از یه خودروی بنزینیه.
نورما شونزده سالش بود که شوهر گریس منتقل شد به یه شهر دیگه. گریس دید که نمیتونه بردن نورما را با خودش ببره لوسانجلس؛ دید چند وقتیه این با پسر همسایه جیم دوستی میکنه، با ماشین پسره میرن دور دور و اینها، تصمیم گرفت با خانوادهی پسره صحبت کنه که این دو تا با هم ازدواج کنن. نورما وقتی این حرف را شنید نمیدونست چه کار کنه؛ اگه قبول نمیکرد باید میرفت همون پرورشگاه زندگی میکرد، پس یه جورایی مجبور شد که قبول کنه. پسره هم نورما را از خدا خواسته قبول کرد. نورما شونزده ساله با پسر همسایهشان جیم ازدواج کرد. خونهای که این دو تا جوون توش ساکن شدن دقیقاً همین خونه است، توی محلهی شرمن اوکس لوسانجلس. جیم و نورما این خونه را شش ماه اجاره کردند، اونجا زندگیشان را شروع کردند. این دو تا دو سال با هم زندگی کردند تا از طرف ارتش برای جیم دستوری اومد که بره خدمت توی جنگ. وقتی جیم رفت، مادرشوهر برداشت نورما را فرستاد سراغ یه کارخونه برای کار.
نیکولا خیلی به این فکر کرد که چی جوری میتوانه یک توربین به کلی متفاوت تولید کنه؟ کلاً یک جور دیگه به قضیه نگاه کرد، این طوری که اگه پرهای نباشه چی، اگه بتونیم از چسبندگی و ویسکوزیته، چسبندگی و ویسکوزیته یعنی چسبناک بودن مایعات و گازها استفاده کنیم، میتوانیم یه مدل کاملاً جدید بسازیم. یه توربین به ذهنش رسید که از یه سری دیسک صاف تشکیل شده باشه، هوا یا بخار به جای کوبیدن به پره فقط بچسبه به دیسکها، دیسکها را با خودش بچرخونه. چند سال رو این ایده کار کرد، مثل همیشه اول همه چیز را تو ذهنش ساخت و با دقت کامل بارها و بارها تو ذهنش مدلها را چرخوند، عیبا را رفع کرد تا بالاخره وقت ساخت نمونهای واقعی رسید. چند تا مدل اولی ساخت جواب هم گرفت. و حالا نوبت دوباره رسید به اون بخش همیشه تلخ اختراعاش یعنی پیدا کردن سرمایهگذار. رفت سراغ پسر جیپی مرگان چون پدرش دیگه فوت کرده. اون هم فقط ده هزار دلار بهش وام داد. ولی بعدش دیگه نه جواب نامههاشو داد، نه پول بیشتری فرستاد.
تو تابستان هجدهسالگی برای اولین بار رفت سر کار. کجا رفت؟ رفت تو یکی از شعبههای مکدونالدز، اونجا برگر میزد. این هم یه عکسی از همون سن و سال جف میبینید که برخلاف الانش موهای لخت نسبتاً بلندیای داشته. این چند ماه کار کردن تو مکدونالدز خیلی براش مفید بود. اونجا اهمیت جایگاه مشتری تو کسب و کار را فهمید. توجه به خواستهی مشتری اولویت بالایی براش پیدا کرد. اما تا سال بعدش برنگشت هم آنجا تصمیم گرفت یک کار جالبتر بکنه. با دو تا خواهرش برای بچههایی حدود ده دوازده ساله یک کمپی راه انداختن، اسمشم گذاشتن دریم اینستیتوت. اولین تجربهی کارآفرینی جف بود. اونجا شش ده دانشآموز داشتند سعی میکردند که بهشون یاد بدند چه جور میتوانند ایدههایشون را عملی کنند. برای دانشگاه، جف رفت پرینستون. میخواست فیزیک نظری بخونه چون اینشتین و استیون هاکینگ را خیلی دوست داشتند، میخواست مثل اونا فیزیک نظری بخونه. اما چند سال که گذشت دید که نه، این واقعاً اون چیزی نیست که از پسش بربیاد. انصراف داد رفت لیسانس کامپیوتر گرفت.
از همان بچگی، جف از مکانیک و اختراع و این چیزها خیلی خوشش میآمد. مثلاً بچه که بوده، تختش از این تختهایی بود که دیواره داشت و اینها. با یه پیچگوشتی افتاده بود به جون تخت تا بازش کنه، تبدیلش کنه به یه تخت معمولی. یا مثلاً از این کیتهای آموزشی الکترونیکی که باتری و لامپ و خازن و این چیزها دارد، مثلاً یه زنگی درست کرده بود که در اتاقش، هر موقع خواهر برادر کوچکترش میخواستند بیایند تو اتاق، به جف هشدار میداد. چون عاشق سریال استار ترک بود که تو ایران به اسم پیشتازان فضا پخش شده بود، میخواست که در آینده فضانورد یا فیزیکدان بشه. گاراژ خونهشان را تبدیل کرده بود به یه آزمایشگاهی که تم فضایی داشت. مثلاً خودش یه رباتهای دستساز ساخته بود. یا مثلاً با جاروبرقیشان یه هاورکرافت ساخته بود. حالا تصور کنید یه همچین بچهای، یهو با یه چیزی روبرو میشه که شاید بزرگترین و شاخصترین اختراع جهان تو اون روزها است: کامپیوتر.
کاری که باعث شد زندگی نورما برای همیشه تغییر کنه، ولی جالب اینکه اصلاً هیچ ربطی به بازیگری نداره. یه کمپانی بود که برای ارتش آمریکا پهپاد میساخت، همون توی دههی چهل میلادی زمان جنگ جهانی دوم. نورما اونجا با یه مادهی خیلی بدبو، بدنهی هواپیماها و افزارهای دفاعی که توی جنگ استفاده میکردن را اسپری میکرد. این کار درآمد ثابتی برای زنان توی دوران جنگ بود. نورما یه نامهای هم نوشته که روزی ده ساعت داره کار میکنه و تقریباً تمام درآمدشو داره برای خرید خونه پسانداز میکنه. اما یه اتفاقی اینجا افتاد؛ وسط این کار پرفشار، یه عکاسی از طرف مجلهی رسمی ارتش آمریکا تو دوران جنگ جهانی دوم اومده بود کارخونهی نورما را ببینه و از فرآیند آمادهسازی وسایل جنگی عکس بگیره. یکی از چیزایی که ازش عکس گرفتن همین فعالیت خانمها توی کارخونه بود، میخواستن یه حالت تبلیغاتی داشته باشه. یکی از این خانمهایی که داشت توی این کارخونه کار میکرد همین خانم نورما جین خودمون بود. این عکس رفت و چاپ شد و چند روز بعد یه عکاس دیگه اومد سراغ نورما و ازش پرسید دوست داری مدل بشی؟
ملین در پی سومین ازدواج کرده بود و ازدواج سومش داشت به شکست میرسید. دلیلش بچهدار نشدنش بود؛ ملین مطمئن بود که مشکل از خودشه نه از همسرش، اسم همسرش آرتور میلر بود، اون نمایشنامهنویس مشهور، چون تو نوجوونی مشکلاتی داشت و دکترها بهش این بشارت را داده بودند که احتمالاً نمیتونه بچهدار بشه. شدیداً افسردگی گرفته بود، افراطی روی آورده بود در قرصهای آرامبخش و الکل. تنها چیزی که تو این وضعیت تونست کمکش کنه برای چند وقتی که شده تغییر بده بازیگری بود؛ تو این دوران ملین تو یکی از معروفترین فیلمهاش بازی کرد و جایزهی گلدنگلوب بهترین بازیگر نقش کمدی را برد. اما بعد از طلاق سومش، حال روحی ملین خیلی بد شده بود، و پزشکش بهش داروی آرامبخش داده بود، همینم باعث اعتیاد ملین به دارو شده بود. اوضاع روحیش روز به روز داشت بدتر میشد، به خاطر همین براش تجویز کردند که یه مدت بره کلینیک خصوصی، اونجا یهکم استراحت کنه مراقبش باشن. اما رفت اونجا، ملین را گذاشتن توی اتاق با در و پنجرهی قفلشده، همهجا پوشونده بودند، که در واقع این یه سلول برای بدترین بیمارهای روانی بود.