چگونه صادق هدایت در مقاله «مرگ» نگاه خود را نسبت به مرگ بیان کرده است؟
پاسخ
اگر مرگ نبود، همه آرزویش را میکردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند میشد، به طبیعت نفرین میفرستادند. اگر زندگانی سپری نمیشد، چقدر تلخ و ترسناک بود؟ هنگامی که آزمایش سخت و دشوار زندگانی، چراغهای فریبندهٔ جوانی را خاموش کرده، سرچشمهٔ مهربانی خشک شده، سردی، تاریکی و زشتی گریبانگیر میگردد، اوست که چاره میبخشد، اوست که اندام خمیده، سیمای پرچین، تن رنجور را در خوابگاه آسایش مینهد. "ای مرگ، تو از غم و اندوه زندگانی کاسته، بار سنگین آن را از دوش برمیداری، سیهروز تیر بخت سرگردان را سر و سامان میدهی!" تو نوشداروی ما تمردگی و ناامیدی میباشی، دیدهٔ سرشکبار را خشک میگردانی، تو مانند مادر مهربانی هستی که بچهٔ خود را پس از یک روز توفانی در آغوش کشیده نوازش میکند و میخواباند، تو زندگانی تلخ نیستی، زندگانی درنده نیستی که آدمیان را به سوی گمراهی کشانیده و در گرداب سهمناک پرتاب میکند. تو هستی که بدون پروری، فرومایگی، خودپسندی، چشمتنگی و آز آدمیزاده خندیده، پرده به روی کارهای ناشایستهٔ او میکشی. کیست که شراب شرنگآگین تو را نچشد؟ انسان چهرهٔ تو را ترسناک کرده و از تو گریزان است، فرشتهٔ تابناک را اهریمن خشمناک پنداشته، چرا از تو بیمهراس دارد، چرا به تو نارو میزند؟ تو پرتو درخشانی، اما تاریکیات میپندارد. تو سروش فرخندهٔ شادمانی هستی، اما در آستانهٔ تو شیون میکشند. تو فرستادهٔ سوگواری نیستی، تو درمان دلهای پژمرده میباشی، تو دریچهٔ امید بر روی ناامیدان باز میکنی، تو از کاروان خسته و درماندهٔ زندگانی مهماننوازی کرده آنها را از رنج راه و خستگی میرهانی، تو سزاوار ستایش هستی، تو زندگانی جاویدان داری.