چرا نوری که از فضای دور به ما میرسد مربوط به گذشته است؟
پاسخ
ما برای اینکه بتوانیم یک شیء را ببینیم، سه چیز لازم داریم: اول یک منبع نور است که به آن چیز بتابد؛ دوم اینکه پرتو نور از آن چیز بازتاب شود؛ و در نهایت یک ابزار مشاهده که آن پرتو نوری که از شیء بازتاب شده را ثبت کند. چشم ما، دوربین عکاسی و حتی تلسکوپهای فضایی همه با کمک همین سه المان اقدام به ثبت تصاویر از اشیای مختلف میکنند. اما اینجا یک دردسر کوچک پیش میآید؛ همانطور که در قسمتهای قبلی استرینگ بارها اشاره کردیم، فضا و بهطور کلی جهان آنقدر بزرگ است که رفتن از یک نقطه به نقطهی دیگر میتواند به شکلی طول بکشد که حتی نور هم گاهی اوقات باید دقیقهها، ساعتها یا حتی سالها در راه باشد تا از یک نقطه به نقطهی دیگر برسد؛ به این معنا که وقتی نور یک اتفاق یا پدیده به ما میرسد، ممکن است مدتها از رخ دادن آن پدیده گذشته باشد. مثلاً فاصلهی زمین تا ماه حدوداً یک ثانیهی نوری است، یعنی وقتی شما به ماه نگاه میکنید، در حقیقت دارید ماه یک ثانیهی قبل را میبینید؛ و مثلاً اگر همین الان ماه بترکد، شما با یک ثانیه تاخیر از این موضوع باخبر میشوید.