چرا باورهای دینی مشترک از نظر تکاملی مفید بودند و چگونه آغاز کشاورزی، شمنها را به کاهنان معابد تبدیل کرد؟
پاسخ
اما سوال تکاملی مهم اینه چرا این باورها مفید بودند که به ما هم به ارث رسیدند؟ اگر این باورها نادرستند چرا باقی ماندند؟ و این مزایای تکاملیشون چی بوده؟ خیلی واضحه که باورهای مشترک، اولین کاری که انجام میدادند، افزایش همکاری بین افراد یک دسته بوده. اگر همه باور داشته باشند که روح نیاکانشون مراقب آنان است، احتمال تقلب کردن یا رفتارهای ناهنجار خیلی کمتر میشده. اضطرابشون کمتر میشده. مرگ که بهش اشاره کردیم یک زجر مدام تکرارشونده براشون بوده، قابل تحملتر میشده. آیینهای مشترک اعتماد را ایجاد میکردند، باعث انتقال فرهنگ میشدند، و داستانها از این طریق از نسلی به نسل دیگر منتقل میشدند. به انتهای دوران پارینهسنگی که میرسیم، بخشی میشه که در اپیزودهای قبلی به طور خاص بهش اشاره کردیم، داستان آغاز کشاورزی و دامپروری. اینجا یک نقطهی عطف هست در تغییر شکل ادیان و باورهای ماورایی، یک نقطهی عطف تاریخیه. ما میدانیم که بعد از کشاورزی، یک جانشینی صورت گرفت، روستاها تولید شدند، روستاها بزرگ شدند، مالکیت به وجود اومد، نابرابری افزایش یافت و حکومتها شکل گرفتند. در نتیجهی این، معابد ساخته شدند، کاهنانی که قبلا شمنهای نیمهوقت بودند، به شمنهای تماموقت تبدیل شدند، خدایان رسمی ظاهر شدند، قربانیها شکل گرفتند، چرا که انسانی که در یک جایی نشسته و نیازمند باران است به نوعی انگار تمام تخممرغش را تو یک سبد گذاشته، و اون کشاورزیه. انسان شکارچیگردآورنده به محض اینکه متوجه تغییرات اقلیمی میشده جا به جا میشده، انسان کشاورز به زمین وصله، و اگر باران نباره و اگر وضعیت اقلیمی مناسب نباشه همه چیزشو از دست میده، و برای اینکه خدایان را راضی نگه داره باید قربانیهایی انجام میداده تا این خدایان براش باران بفرستند، وضعیت اقلیمی را مناسب بکنند، خاک را بارور بکنند و محصول بیشتری براش تولید بکنند. مالیاتهای مذهبی از همین زمان شروع میشود و قوانین دینی.