چرا شاهرخ مسکوب سال ۱۳۵۸ از ایران به پاریس مهاجرت کرد؟
پاسخ
این مهاجرت بود نه سفر، یک تبعید ناخواسته، دوری از وطنی که دوستش داشت، یک شروع تازه برای زندگی در غربت، همراه خانوادهاش، به قول خودش دورهای برای پشت سر گذاشتن آوارگی و دربهدری و بیاعتمادی. مسکوب در گفتگوهاش گفته که تا قبل از این سفر تصمیمی برای مهاجرت همیشگی از ایران نداشت. «هیچ تصمیمی نداشتم. یکی دو ماهی پیش از آمدنم مریض شدم و به شدت هم مریض، مثل یک کلوخی که آب بهش خورده باشد، حس میکردم قفل و بست تنم دارد از هم باز میشود. زنم به اصرار من را فرستاد که برو یک چند وقتی نباش. من هم خیال میکردم که میآیم و بعد از یک ماه برمیگردم، که اتفاقا کاری پیدا شد و ماندگار شدیم و تا امروز هم کار هست. اگر یک روزی نباشد، نمیدانم دیگر آیا میتوانم بمانم یا اینکه باید برگردم. پیدا شدن کار سبب شد بمانم و ماندم.» دوران مهاجرت و دوری از وطن دورانی بود که مسکوب بیشتر از همیشه به ایران فکر میکرد و دلتنگش بود.