سینماگران اولیه از کات و تدوین در نخستین فیلمها چه نگرانیای داشتند؟
پاسخ
در سینما از همان اول که اولین دوربینها اختراع شد، یکی از اولین فیلمهایی که نمایش داده شد، فیلمی بود که یک قطاری داره میآید به سمت ایستگاه، همهی آنهایی که اون فیلمهای اولیه را میگرفتند، وقتی خواستند با ابزار سینما داستان تعریف کنند، این سوال براشون پیش آمد که نکنند مردم معنی این تصاویر بریده بریده را درک نکنند. ما چه جوری بیاییم از یه تصویر، از یه شات، از یه پلان بپریم به یه شات دیگه، بدون اینکه مردم گیج بشند، یا حتی سرگیجه و تهوع بگیرند، چون یکی از اولین واکنشهایی که به سینما انتظار میرفت، سرگیجه و تهوع بود. هنوز خیلی از شروع هنر هفتم نگذشته بود که دستاندرکاران متوجه شدند، به نظر میآید مغز این زبان جدید را خیلی خوب میفهمد، یعنی مثلاً وقتی شما میآید و از یه آدمی فیلم میگیرید که دارد به نقطهای در دوردست نگاه میکند و بعد یه درخت را نشان میدید، انگار که به صورت شهودی آدما میفهمند که: آره، این آدم داره به اون درخت نگاه میکند و اون مشکلی که پیشبینی میشد و اون دلهرهای که سینماگران اولیه داشتند، اتفاق نیافتاد پیش نیامد. یا وقتی شما یه قاب تصویر نشان میدهید که یک نفر آدم توشه و داره از سمت چپ تصویر به سمت راست نگاه میکند و بعد کات میزنید قاب مقابل را نشان میدهید فردی دیگری که داره از سمت راست تصویر به سمت چپ نگاه میکند، این به نظر آمد که خیلی سریع درک میشود و آدما میفهمند که اینا دارند به همدیگه نگاه میکنند. در صورتی که این اتفاقی نیست که تو مغز ما میافته، ما هیچ وقت تصویر را این شکلی نمیبینیم، ما یا این دو تا آدم را داریم با همدیگه میبینیم، یا در جایگاهی یکیشون هستیم، و اون فرد دوم را به صورت پیوسته داریم میبینیم.