دانستنیهای «احساسات اصیل»
نکتهای که نویسنده راجعش حرف میزند در مورد ماهیچههای صورت خیلی جالب است. ببینید ماهیچههای صورت ما در فرهنگی که مثلا کمالگرایی در آن خیلی ترویج میشود، به درون ما و به احساسات اصیلمان وصل نیست؛ یعنی میخواهد بگوید این ماهیچههای صورت و تعجب کردن و خشک شدن و خندیدن و همهی آن احساسات ناراحت شدن را احساسات درون ما تعیین نمیکند، انگار همان ماهیچههای صورت ما به جایی بیرون از ما وصل است، به هنجار، به فرهنگ، به خوب و بد، به چیزهایی که یاد گرفتیم؛ آنها تکانش میدهد. من خودم تازه فهمیدم که چقدر جاهایی مجبور شدم تعجب را بازی کنم، در حالی که تعجب نکرده بودم، مجبور بودم خنده را بازی کنم در حالی که خندهدار نبوده آن موقعیت، شاید عصبانی هم شده بودم. یعنی نخی که صورت من را تکان میداده، به درونم وصل نبوده، به بیرون وصل بوده. کل کاری که تو این پروسه کمالگری میکند این است که این نخ را دانهدانه باز کند و تا جایی که میتواند تعداد بیشتری را به درونش وصل کند و اجازه بدهد که احساساتش را احساس کند.