دانستنیهای «ارمنستان»
مارک آنتوان بیخیال اشکانیان نشده بود. اون این شکست را یک تحقیر میدونست، برای شکست نیامده بود. تا همین جای کار واسهی حمله به ایران هزینهی زیادی کرده بود و روی خیلیها حساب کرده بود. درسته که امپراتوری روم توسط سه مرد قدرتمند داشت اداره میشد، اما این سه مرد قدرتمند با همدیگه اختلافات زیادی داشتند، یه جورایی رقیب همدیگه به حساب میآمدند. این سه مرد به دنبال این بودند که یک کار بزرگی انجام بدند و نسبت به دو تا رقیب دیگر برتری پیدا کنند، هر کدام به دنبال قدرت فردی خودشون هم میگشتند. مارکانتوان تمام توانش را روی ایران گذاشته بود. دنبال این بود که هم انتقام نبرد حران را بگیره و هم اگر بتونه امپراتوری اشکانیان را، ضمیمهی امپراتوری روم کنه، بدون شک دو رقیب دیگه کوتاه میآیند و در مقابلش سکوت میکنند. اون وقت مرد اول و آخر قدرت در امپراتوری روم، کسی نمیشود جز مارکانتوان. مارکانتوان دوباره نیروهای خودش را تجهیز کرد. یک سپاه قدرتمند با تعداد بسیار زیادی سرباز، چه سواره و چه پیاده، خودش را آمادهی موج دوم حمله به سمت ایران کرد. این بار مارکانتوان مستقیما به سمت ارمنستان یورش برد، هیچ مذاکرهای هم با پادشاه ارمنستان نکرد، حس میکرد که در نبرد قبلی، پادشاه ارمنستان بهش خیانت کرده. مارکانتوان در جریان یک جنگی، ارمنستان را در اختیار گرفت. یورش بعدی مارکانتوان به سمت منطقهی ماد بود. در منطقهی ماد با سپاهیان اشکانی درگیر شد و شکست سنگینی بر اشکانیان وارد کرد، و مارکانتوان تونست منطقهی ماد را هم تصرف کند. بعد از اون دستور داد که نیروهاش با هر زر و زوری که شده، ارمنستان و منطقهی ماد را حفظ کنند و نگذارند دوباره به دست اشکانیان بیفته.
در نتیجهی همین زد و خوردها، سپاهیان اشکانی تلفات زیادی دیدند ولی تا آخرین قطرهی خونشان داشتند در مقابل امپراتوری روم مقاومت میکردند. ولی معلوم بود که این جنگ به نتیجهی دلخواه نمیرسه و در نهایت شاید اشکانیها شکست بخورند. در نهایت هم اردوان پذیرفت که با تیبریوس وارد مذاکره بشه. این بار نوبت اردوان بود که در مقابل رومیها سر خم کند و شرایط آنها را بپذیره. پیمان عهد و دوستی بین ایرانیان و رومیان امضا شد و اردوان پذیرفت کاری به ارمنستان نداشته باشه. نیروهای ایرانی ارمنستان را ترک کردند و ارمنستان در اختیار امپراتوری روم قرار گرفت. اما ایران دچار مشکل شد و یک قیام گستردهای در اونجا شکل گرفت. در اون دوران اکثر مردمانی که در نواحی غربی ایران زندگی میکردند از یهودیان بودند، پیروان آیین یهود بودند، تعدادشون هم زیاد بودند. این یهودیان علیه حکومت اردوان قیام کردند، قیامی که خیلی گسترده شد و اردوان هم نمیتوانست این قیام را جمع و جور کند. این قیام گسترش پیدا کرد، مشکلات خیلی زیاد شد، مدتی طول کشید و در نهایت خاتمه پیدا کرد. درست است که این قیام تمامشده بود، اما همین قیام جایگاه اردوان را بسیار ضعیف و متزلزل کرد. آخرین اقدام اردوان پیش از مرگش، سرکوب یک شورش داخلی در منطقهی سلوکیه بود. این شورش را سرکوب کرد و بعد هم اوضاع و احوال ایران تا حدودی ثبات پیدا کرد. در نهایت هم در سال چهل و شش میلادی از دنیا رفت. بعد از مرگ اردوان، بین دو پسرش، گودرز و بردان، جنگهایی بر سر تاج و تخت شکل گرفت. در جریان این درگیریها، بردان کشته شد و هرج و مرج در کشور به اوج رسید. گودرز هم بعد از مدتی بر اثر مرگ طبیعی از دنیا رفت. بعد از گودرز قرار بود فرزند ونون، که همچون پدرش در تبعید و نزد رومیها زندگی میکرد، پادشاه ایران بشه. اما با یک توطئه این اتفاق نیفتاد. در نهایت والی منطقه کردستان در ماد، فردی به نام ونون دوم، بیست و یکمین پادشاه اشکانیان شد. تا اونجا پیش رفتیم که ونون بیست و یکمین پادشاه اشکانیان شد، طبق سکههایی که به دست آمده، ونون از سال پنجاه و یک تا سال پنجاه و دو میلادی سلطنت کرد، بعد از یک سال هم از دنیا رفت. بعد از ونون، فرزندش بلاش اول، بیست و دومین پادشاه اشکانی شد. بلاش با رضایت کامل دو برادرش، یعنی تیرداد و پاکور، تاجگذاری کرد. شرایط در ابتدای پادشاهی بلاش تعریف چندانی نداشت.
اولین حمله توسط نیروهای گرجستانی از منطقهی قفقاز شکل گرفت. نیروهای گرجستانی وارد ارمنستان شدند و در اونجا با نیروهای اشکانی درگیر شدند. نتیجهی این جنگ پیروزی نیروهای گرجستانی بود و در جریان همین جنگ ارد، فرزند اردوان، جونش را از دست داد. نیروهای اشکانی ناچار شدند خاک ارمنستان را ترک کنند و ارمنستان توسط گرجستانیها به دست امپراتوری روم افتاد. حملهی دوم از ناحیهی غربی آغاز شد، اما این بار اردوان با نیروهای قدرتمندش به سمت غرب حرکت کردند تا در مقابل رومیها مقاومت کند. تیبریوس خیلی به تاریخ آگاه بود. به خوبی میدونست که اشکانیان در دشتهای باز دست به نبردهای پارتیزانی میزنند و میتوانند سپاهیان بیشمار را شکست بدند. به همین دلیل تصمیم گرفت که باز هم یک سیاست پیچیده را اتخاذ کنه. تیبریوس در دربار اشکانیان نفوذ داشت و تعداد زیادی از شاهزادگان و بزرگان اشکانی همپیمان تیبریوس بودند. رابطهی نزدیکی با تیبریوس داشتند. تیبریوس هزینهی سنگینی کرد کلی طلا و جواهر و کالای گرانبها برای این شاهزادگان و بزرگان اشکانی فرستاد. و از آنها خواست که در جنگ پیشِ رو، از اردوان حمایت نکنند. سیاستی که نتیجه داد و این شاهزادگان هیچگونه حمایتی از اردوان نکردند. در نتیجهی همین زد و خوردها، سپاهیان اشکانی تلفات زیادی دیدند ولی تا آخرین قطرهی خونشان داشتند در مقابل امپراتوری روم مقاومت میکردند.