دانستنیهای «تلسکوپ جیمز وب»
ابزار دوم، طیفسنج فروسرخ نزدیک یا نرسپک است که محدودهی فعالیتش توی همان رنج نرکم است، با این تفاوت که بهجای رصد کردن امواج فروسرخ، نرسپک طیف نوری هر شیء را بهصورت جداگانه بررسی میکند. اتمها و مولکولهای موجود در یک شیء فضایی روی طیف نوری رصدشده از آن جسم تاثیر میگذارند و به همین خاطر با بررسی طیفهای نوری متفاوت میشود مولفههای مختلف یک سیاره مثل دما، مواد شیمیایی موجود در سطح آن سیاره، یا حتی احتمال وجود آب در آنجا را با دقت خیلی زیادی سنجید. در حالت عادی برای انجام چنین پژوهشی روی یک جسم فضایی، یک تلسکوپ باید ساعتها روی آن شیء متمرکز باشد و اطلاعاتش را ثبت کند؛ برای همین بود که در تلسکوپ هابل، دانشمندان ابتدا باید تلسکوپ را روی یک نقطهی مشخص تنظیم میکردند و بعد از آن هم روزها طول میکشید تا اطلاعات قابل قبولی از تلسکوپ استخراج بشود. اما تلسکوپ جیمز وب با یک نوآوری شگفتانگیز این مشکل را حل کرده: تکنولوژی میکروشاتر سیستم به جیمز وب این قدرت استثنایی را داده تا با کمک دویست و پنجاه شاتر مجزا، بهجای یک نقطه، صد نقطهی مختلف را به شکل همزمان بررسی کند و المانهای اضافی را حذف و تنها به نقاط مهم و کلیدی بپردازد.
دقت این تلسکوپ آنقدر بالاست که میتواند حرارت ناشی از فعالیت یک زنبور عسل در فاصلهی زمین تا ماه را بهراحتی ثبت کند، و چنین قابلیتی به جیمز وب اجازه میدهد دورترین دنیاها از ما را برای کشف نشانههایی از زندگی بررسی کند. اگر یادتان باشد، در سال ۲۰۱۷ ناسا از مشاهدهی منظومهی ستارهای تراپیستوان خبر داد؛ ستارهای که چندین سیارهی زمینمانند در مدار خودش داشت که مکانهای ایدهآلی برای شکلگیری زندگی بودند و حتی ممکن بود بیشتر از زمین از آب برخوردار باشند. حالا و با وجود جیمز وب ما میتوانیم با دقت بیشتری به این ستاره و سیارههایش نگاه کنیم و ببینیم آیا واقعاً ممکن است چیزی به اسم حیات در آنها وجود داشته باشد؟ و این موضوع فقط به یک ستاره یا یک کهکشان محدود نمیشود؛ با وجود تلسکوپ جیمز وب انسانها ابزاری جدید و قدرتمند برای بررسی اسرار جهان به دست آوردند، ابزاری که حاصل هزاران ساعت فعالیت دهها دانشمند، مهندس، پژوهشگر و انسانی بوده که زندگی خودشان را وقف ساخت آن کردند تا یکی از تخصصیترین تجهیزات فضایی را بسازند.