دانستنیهای «تلسکوپ هابل»
آلودگی نوری شهرهایی مثل تهران، لندن و نیویورک آنقدر زیاد است که منظرهی بالای سر ما را تنها به چند نقطهی براق و انبوهی از سیاهی تبدیل میکند که هیچ چیزی توش قابل دیدن نیست. به همین دلیل برای لذت بردن از آسمان شب توصیه میشود آدم شهرهای شلوغ را ترک کند و به بافتهای دستنخورده برود، در محیطهای طبیعی که ستارهها بدون هیچ مانعی نورشان به ما میرسد و قابل دیدن میشوند. در دنیای تلسکوپها هم اتفاق مشابهی میافتد، با این تفاوت که بهجای اینکه تلسکوپ را از شهر به دشت ببریم، باید آن را کلاً از زمین خارج کنیم؛ به نقطهای دور از شلوغیها و نویزهای دنیای خودمان، جایی که اطلاعات کهکشانهایی که میلیونها سال نوری با ما فاصله دارند بتوانند راحت دریافت و ثبت شوند. تلسکوپ هابل در بیست و چهار آوریل هزار و نهصد و نود از زمین به فضا فرستاده شد تا به قدرتمندترین ابزار انسان برای رصد فضا تبدیل بشود. شیوهی کار هابل اینجوری بود که شما آدرس هر کهکشان یا هر نقطه در فضا که میخواستید را به آن میدادید، هابل روزها و ساعتها روی آن متمرکز میشد و سپس اطلاعاتی که از آن نقطه دریافت میکرد را برای زمین میفرستاد.