دانستنیهای «تهران»
و اونجا پدر و مادر من رفتند هر دوشون، رفتند به تهران، و ما را گذاشتند پیش خاله؛ یه سه ماهی نبودند، من در اون سه ماه خیلی تو خونهی اون دو نفر اذیت شدم. گذشت، و ما رفتیم تهران، در منطقهی ونک یه خونه گرفتیم، خیلی خیلی کوچیک. یه روز داشتم از مدرسه برمیگشتم، رفتم سوپرمارکت یه بستنی برای خودم بگیرم، طبق عادتم، و سوپرمارکتیه گفت خوبی؟ فهمیدی بابات تصادف کرده امروز؟ گفتم چی؟ گفتم بابا تصادف کرده، بیمارستانه؟ من رفتم خونه، کسی نبود خونه. بابای من وسط اتوبان یه ماشین بهش زده بود، تمام مهرههای کمرش شکسته بود، لگنش، یه زخم عجیبی روی رونش، اتفاق وحشتناک، بیمارستان، درمان سنگین، هزینهها سنگین. و خب ناگهان خونهنشین شد، رسما دیوونه شد دیگه، من بهشدت ازش میترسیدم، از حرفهایی که عجیب بود، از چیزهایی که دیگه به همون یاد نمیداد و داشت از خاطرمون پاک میشد همونهایی که به همون یاد داده بود.
او اصولاً از ریاضی خوشش نمیآمد حتی تنفر هم داشت ولی ماها معتقد بودیم حالا که او شروع کرده باید هر طوری هست ادامه بدهد و حالا که به اروپا آمده باید کارهای بشود و تیتری بگیرد و به تهران مراجعت بکند. ما چه میدانستیم که او اصولاً از روز اول رغبتی به تحصیل در رشتهٔ مهندسی نداشت و همهٔ اینها را بهانه کرده بود که به فرانسه برسد و دست و بالش را در کتابخانهها بند بکند و کار خودش را کاری که دوست داشت ادامه بدهد؟
او میخواست این سفر را با یک غافله کوچک و یک بچه شیرخواره دو ماهه تو بغل طی کند. آن موقع هم که خب وسایل موتوری نبود دیگر با اسب و قاطر و پیاده باید از آن گردنههای سرد و خطرناک البرز میگذشتند تا به تهران میرسیدند.
وقتی رضا شاه روی کار آمد، خیلی از اشرار و راهزنهایی که پایتخت را جولانگاه خودشان کرده بودند جمع میکند و خیلی از روسای ایلات و مالکین متجاوز را دستگیر میکند. او میخواست امنیت به پایتخت برگردد چون دورهی آخرین پادشاه قاجار، اوضاع امنیت تهران افتضاح شده بود... برای همین سرتیپ محمد درگاهی، که آن زمان رئیس شهربانی کل کشور بود، درخواست میدهد که نیاز داریم یک محله بزرگ و زرگ برای تأسیس زندان در تهران در اختیارمان قرار بگیرد. برای امین قصر قاجار در تهران که تشکیل شده بود از ساختمانهای بزرگ و متروکه، برای این کار در نظر گرفته میشود. ساختمانهایی که در سال 1138 خورشیدی ساخته شده بود و به نظر میآمد محل مناسبی برای ساخت یک زندان مدرن باشد. خلاصه که زندان قصر در یازدهم آذرماه سال 1308 به دست رضا شاه افتتاح میشود.
بعد از تولد رضا، زندگی برای نوشافرین و برادرش در دهکدهٔ دورافتاده و بین آدمهایی که چشم دیدنش را نداشتند سختتر هم شد، نوشافرین تصمیم گرفت که همراه با نوزادش برگردد به تهران. نوشافرین بچهاش را در اواخر زمستان به دنیا آورد و با رسیدن بهار دیگر تحمل ماندن در آلاشت را نداشت و در اولین فرصت و با حرکت اولین کاروان به سمت تهران، نوشافرین نوزاد چهلروزش را برداشت و همراه کاروان به تهران شد.
رضاخان به امیرحمدی گفته که به من بشوم رئیس قزاقخانه و یک سری صحبت هم با بزرگان در تهران کردم و موافقتشان را گرفتم، مشروط بر اینکه درجهدارهای ارشدتر قزاقخانه مخالفتی با این موضوع نداشته باشند. در ادامه قرار شد که رضاخان در خصوص درخواستش برای ریاست قزاقخانه و عدم مخالفت نظامیهای ارشد، نامهای بنویسد به امیرحمدی که ایشان هم نامه را برساند به دست پدرزنش، سردار محمد توفیقی، سردار محمد توفیقی که تقریباً از همهٔ سردارها ارشدتر و مسندتر بود. امیرحمدی هم نامرمی بر تهران و در جلسهای با حضور یده از افسار ارتش موافقت کتبی آنها را میگیرد که از رضاخان حمایت کنند. و اینگونه راه رضاخان برای فرماندهی لشکر قزاق هموار میشود.
کشاورز باید برای تجهیزات به خانهها مراجعه میکرد، نه انباری بود نه توان خرید کود و تراکتور و خیلی چیزهای زیرساختی دیگر. همین باعث میشود که روستاییها کمکم زمینها را بفروشند و بیایند سمت شهرها، علیالخصوص شهر تهران. حالا روستاییان ورشکسته از اصلاحات ارزی داشتند با رویههای خودشان به تهران میآمدند ولی خب با واقعیت دیگری روبرو میشدند. در طول دهه چهل و پنجاه، تهران داشت کمکم به شهری با ظاهری غربی و مدرن تبدیل میشد. اما تهرانی که همه این امکانات را در خود داشت، تهرانی کاملاً طبقاتی شده بود... تقریباً نصف خانههایی که در حاشیه شهر زندگی میکردند به اعضای هر نفر چهار پنج متری بیشتر سرپناه نداشتند و اینها اکثراً همان روستاییها بودند. اینها اکثراً همان روستاییانی بودند که بدون داشتن حرفه خاصی، زمینهایی که شاه به آنها داده بود و با قیمتهای پایین فروخته بودند، آمده بودند تهران، دنبال آرزوهایشان.