دانستنیهای «خانواده»
او معتقد است صادق هدایت از جانب خانواده هم درک نمیشد. خانواده هدایت در حد و سطحی نبودند که بتوانند ارزش او و تمایلات و اندیشههای نابغهای مثل او را بفهمند و درک کنند. از مجموع خاطرگوییها اینطور برداشت نمیشود. جمع خاطرگوییها اینطور برداشت میشود که هدایت در خانوادهی خودش نه تنها به آن میزان که شایستهاش بوده درک نشده، بلکه گاهی حتی به عنوان یک مزاحم، یک موجود قابل دلسوزی و دستبالا، چون فرد شوختب و تنازی بوده، قابل رفاقت تلقی میشده.
از اونجا که هر رفتاری تحت تاثیر عوامل مختلفیه، اعتیاد به سیگار هم میتواند تحت تاثیر عوامل مختلفی از قبیل عوامل اجتماعی، عوامل خونوادگی، فشار دوستان و همسالان، عوامل فردی و غیر باشه. شخصیت افراد در ابتدا در خونواده شکل میگیره و خونواده بهترین و موثرترین عامل در ایجاد یا حذف یک گرفتاریه. در این رابطه والدین باید از سیگار کشیدن در منزل و در حضور فرزندان خودشون اجتناب کنند و همچنین از معاشرت با افراد سیگاری خودداری کرده و فرزند خودشون را در کنار کسی که سیگار میکشه قرار ندهند. آموزش مهارتهای زندگی از جمله مهارت حل مشکل، قدرت تصمیمگیری، توانایی نگفتن، هنر دوستیابی، همگی از عوامل حفاظتکننده است. در رابطه با ترک اعتیاد هم راههای فراوانی پیشنهاد و ارایه شده که البته همهی این راهها به اراده و خواست درونی فرد برمیگرده. اما اونچه که مسلمه، ریشهیابی است که در حل تمام مشکلات میتواند بهترین راه حلها را به ما ارایه بده. پس اگه ما ریشه و علل اعتیاد را شناسایی کنیم، دقیقتر و موثرتر میتوانیم آن را درمان کنیم.
همهی راه، اولین باری که فکرش زد توی سرم، بیستوسه سالم بود و خانوادهام آن زمان خیلی مخالفت کردند و گفتند هیچجوره از لحاظ مالی هم کمک نمیکنیم که بخواهی بروی. و من گفتم مشکلی نیست، خودم کار کردم، پولم را جمع کردم، بلیط رفت و برگشت خریدم، ولی خب کرونا آمد و به خاطر آن همهی پروازها کنسل شد. و این سفر ماند تا من رفتم، خودم بعدا فارغالتحصیل شدم و سر کار، اولین باری که توانستم بروم بیستوهفت سالم بود. وارد نپال شدم تنهایی. من اصلاً یک آدمم که وقتی که بلیط را میخواستند برایم توی فرودگاه چک کنند، آن آقایی که داشت مهر میزد گفت کجا داری میروی؟ نپال؟ گفتم آره. گفت میخوای بری سرزمین آدمخوارها؟ اونم تنهایی از اینجا میخوای بری؟ همین حرفش کلی دلم را خالی کرد و خندیدم گفتم نه، این چه حرفیه شما میزنی؟ اهمیت ندادم. ولی وقتی که از هواپیما پیاده شدم و ماشین گرفتم توی آن شلوغی و پیچوخم آن خیابانها و کوچههایی که میرفت، آدمها را میدیدم، واقعاً اولین احساسی که داشتم این بود که اینجا چی کار میکنی واقعاً؟ اومدی اینجا، اصلاً چی میخواهی؟
آن خانهای که قرار بود برای فردریش خردسال، خانهٔ ایمان و امنیت باشد، خیلی زود با مرگ و بیماری گره میخورد. نیچه هنوز پنج سالش نشده بود که پدرش گرفتار بیماری سختی شد که در روایتهای مختلف، از سردردهای شدید و مشکلات عصبی، تا خونریزی مغزی و چیزی که قدیمیها به آن نرمشدن مغز میگفتند توصیف شده است. هرچه بود، در سال ۱۸۴۹ پدر از دنیا رفت و جای خالیش خیلی زود تبدیل به یکی از زخمهای اصلی کودکی نیچه شد. اما ماجرا به همین جا ختم نمیشود؛ چند ماه بعد از مرگ پدر، برادر کوچکترش لودویک که هنوز دو سال بیشتر نداشت، از دنیا رفت. دربارهٔ این مرگ روایت عجیبی نقل شده که نیچه قبل از مرگ برادرش یک شب خوابی دیده که به او خبر از این اتفاق میداد و او دقیقاً روز مرگ برادرش را میدانست. اما حتی اگر این خواب را کنار بگذاریم، واقعیت این است که فردریش هنوز وارد زندگی عادی بچگی نشده بود که پشت سر هم، پدر و برادرش را از دست داد. بعد از این اتفاقها، خانواده روستای روکن را ترک کردند و به شهر نایمبورگ رفتند. حالا، نیچه داشت در خانهای بزرگ میشد که بیشتر چهرههای اصلیاش زن بودند؛ از مادرش فرانتسکا، خواهر کوچکترش الیزابت، مادر بزرگش و دو تا از عمههایش. همین فضای خانوادگی از یک طرف مراقبت و نظم به زندگی فردریش میداد و از طرف دیگر تنهایی خاصی را در درون شخصیتش متولد میکرد. نیچه یک بچهٔ شوخطبع نبود، جدی بود، حساس بود، بیشتر از سنش به نظر میرسید و خیلی راحت با همسن و سالهایش قاتی نمیشد. مشکل چشم هم از همان سالهای کودکی به سراغش آمده بود. «مایوپیا» یا نزدیکبینی شدید باعث شده بود از همان کودکی هم سردردهای سختی بگیرد هم خیلی زود عینکی شود. عینکی که ظاهرش را از بقیه بچهها جدا میکرد و بعضیها بعدها دربارهٔ کودکیش گفتند که انگار یک استاد چهل ساله در بدن یک پسر ده دوازده ساله زندگی میکرد. با این همه پشت آن ظاهر جدی و منزوی، یک ذهن خلاق داشت شکل میگرفت. شعر مینوشت، به موسیقی و پیانو علاقه داشت و از همان سالها انگار بیشتر از بازی کردن، به فهمیدن و درک جهان فکر میکرد.