دانستنیهای «درفش»
در دوران باستان در ایران، نهتنها استانها و خاندانهای مختلف بلکه بعضی از افراد یا قهرمانان هم درفش یا پرچم مخصوص خودشون را داشتند. این درفشها پارچههای رنگی یا سفید بودند که روشون نمادهای مختلفی دوخته میشدند، بعضیاشون جواهرات یا زردوزی و مرواریددوزیهای مختلف هم داشتند. با توصیفات در شاهنامه و همینجا در داستان ویس و رامین بیشتر متوجه میشد معمولا این نمادهای روی پرچمها جانورانی مثل شیر و گاو و ببر و پلنگ و گاهی اجرام آسمانی مثل ماه و خورشید بودند، گاهی برفراز بعضی پرچمها هم تندیسهای پرندههای مختلف یا ماه و خورشید بودند. نکته این است که فردوسی در شاهنامه، در بخش فریدون، از شخصی به نام قارن صحبت میکند، در مورد درفشش میگه، چو شب روز شد قارن رزمخواه، درفشی برافراخت چون گرد ماه. و این یعنی روی پرچم قارن نشان ماه بوده. ویس و ویرو از خاندان قارن، حاکم ماهآباد، هستند. برفراز هر پرچم، پرندههای زرین، به شکل عقاب و باز و تاووس و سیمرغ، دیده میشوند. مثلا، روی یکی از پرچمها، یک شیر گلدوزی شده و نوک پرچم هم یک باز شکاری طلایی قرار دارد.