دانستنیهای «سفر تنهایی»
باید میرفتی اسکله، از اونجا سوار مثلا قایق میشدی که تو رو ببره بندر عباس. من که رفتم اونجا بلیت بگیرم، قبلش یه سری خرید رو پست میکردم، چون یه کولهی پونزدهلیتری هم خریده بودم؛ رفتم اونجا، از تاکسی که میخواستم پیاده شم، اینا رو تحویل بدم، کیف پولم افتاده بود، من نفهمیده بودم. بعد که رفتم حساب کنم، اونجا دیدم کیف پولم نیست، یه لحظه یخ کردم. اطلاعات شخصی من رو بردن، رفتم بانک تا کارت بدن به من. برگشتم اسکله، سر راه که برمیگشتم، تو قسمت اشیای گمشده دیدم کیف پولم اونجاست. رفتم بندر عباس، تو جاده اینجوری بودم که چون اون اولین سفر تنهایی و داوطلبانهی من بود؛ من سفر تنهایی اینجوری نرفته بودم، حتی وقتی میرفتم به شهری یکی رو اونجا میشناختم، ولی اینجا هیچکی رو نمیشناختم. شب که تو جاده بودم، جادهها تاریک بود؛ اونجایی بودم که واقعا با خودم میگفتم نصف شب تو چیکار داری میکنی، از چی نمیترسی؟ ولی خیلی خاطرهی قشنگی بود برام، خیلی.
همهی راه، اولین باری که فکرش زد توی سرم، بیستوسه سالم بود و خانوادهام آن زمان خیلی مخالفت کردند و گفتند هیچجوره از لحاظ مالی هم کمک نمیکنیم که بخواهی بروی. و من گفتم مشکلی نیست، خودم کار کردم، پولم را جمع کردم، بلیط رفت و برگشت خریدم، ولی خب کرونا آمد و به خاطر آن همهی پروازها کنسل شد. و این سفر ماند تا من رفتم، خودم بعدا فارغالتحصیل شدم و سر کار، اولین باری که توانستم بروم بیستوهفت سالم بود. وارد نپال شدم تنهایی. من اصلاً یک آدمم که وقتی که بلیط را میخواستند برایم توی فرودگاه چک کنند، آن آقایی که داشت مهر میزد گفت کجا داری میروی؟ نپال؟ گفتم آره. گفت میخوای بری سرزمین آدمخوارها؟ اونم تنهایی از اینجا میخوای بری؟ همین حرفش کلی دلم را خالی کرد و خندیدم گفتم نه، این چه حرفیه شما میزنی؟ اهمیت ندادم. ولی وقتی که از هواپیما پیاده شدم و ماشین گرفتم توی آن شلوغی و پیچوخم آن خیابانها و کوچههایی که میرفت، آدمها را میدیدم، واقعاً اولین احساسی که داشتم این بود که اینجا چی کار میکنی واقعاً؟ اومدی اینجا، اصلاً چی میخواهی؟