دانستنیهای «سلجوقیان»
غزنویان بدون هیچ جنگی عقبنشینی کردند و سلجوقیان به مرو، سرخس و بخشی از خراسان در ایران امروزی پا گذاشتند. بدین ترتیب، بعد از هفتاد سال کوچنشینی و جا به جایی، این مناطق را برای زندگی انتخاب کردند. اما آرامش آنها دووم زیادی نیاورد. در ژوئن هزار و سی و پنج میلادی، سلطان مسعود یک حملهی غافلگیرانه به مناطق سلجوقیان انجام داد. مسعود نیروهای سلجوقی را تار و مار کرد و اموالشون را به غارت برد. سلجوقیان در بهت فرو رفته بودند. در اون طرف گود هم جشن پیروزی سلطان مسعود تنها یک روز دووم آورد. غزنویان هنوز سرمست این پیروزی بودند که چغریبیک در یک حرکت آنی انتقام سلجوقیان را از سپاه سلطان مسعود گرفت و شکست سختی بر آنها وارد کرد. این اولین باری بود که سلجوقیان در برابر یک سپاه قدرتمند پیروز میشدند. آنها به قدری غنیمت و احشام دستشان اومد که یکشبه ثروتمند شدند، جوری که خودشان از این همه ثروت شگفتزده شده بودند. با اینکه بازم میتوانستند پیشروی کنند و نیروهای مسعود را بیشتر از این شکست بدهند، ولی تصمیم گرفتن از در صلح وارد بشن.
ارسلان پیام را دریافت کرد و دید که واقعا هیچ چارهای دیگهای نداره، در غیر این صورت یک جنگ خیلی خونین، بین سلجوقیان و نیروهای قدرتمند غزنویان در میگیره، ارسلان به همراه پسرش به دیدار سلطان محمود میره، اما همین که وارد دربار سلطان محمود میشه، آن را دستگیر میکنند، بعدشان میفرستندش به هندوستان، هرچند پسرش بعدا موفق میشه که از زندان فرار کنه، ولی ارسلان در همون زندان باقی میماند. بعد از این اتفاق، سلطان محمود تمامی اموال سلجوقیان را به غارت میبرد و چهار هزار نفر از افراد این قبیله را به جایی در ترکمنستان میفرسته. اما سلجوقیان در اونجا ساکت نشستند و دست به این قیام بزرگ زدند. نزدیک بود کل منطقهی ترکمنستان از کنترل سلطان محمود خارج بشود. کار به جایی رسید که در سال هزار و بیست و پنج میلادی سلطان محمود شخصا به ترکمنستان لشکرکشی کرد و دمار از روزگار سلجوقیان درآورد. تعداد زیادی از سلجوقیان کشته و یا اسیر شدند.