دانستنیهای «سوریه»
در ادامه اختلافات به قدری بالا گرفت که بقابوخش ضد حکومت هخامنشیان شد. او به همراه دو پسرش به سوریه رفت و در اونجا علیه اردشیر دست به قیام زد. اردشیر دوبار برای جنگ با بقابوخش نیروهای نظامیاش را عازم سوریه کرد، اما هر دوبار شکست خورد. سرداران هخامنشی توسط بقابوخش به شدت زخمی شدند. بزرگان از اردشیر درازدست خواستند که بقابوخش را ببخشه تا دوباره به دربار برگرده. از طرفیام بین اردشیر و بقابوخش رابطهی خانوادگی بود و خواهر اردشیر همسر بقابوخش میشد. اردشیر به اصرار خواهرش، بقابوخش را عفو کرد تا دوباره به دربار برگرده. روزها میرفتند و میآمدند، اما اردشیر همچنان از بقابوخش کینه به دل گرفته بود. در نهایتم دستور داد که بقابوخش را به بیابانهای عربستان تبعید کنند. بقابوخش مدتی در بیابان بود، اما تحمل این آب و هوای گرم را نداشت، به همین دلیل، در لباس یک جذامی، مجددا خودش را به دربار اردشیر رسوند. این بار هم اردشیر فهمید و قصد داشت سر از تنش جدا کند که باز هم خواهر اردشیر وساطت کرد و بقابوخش نجات پیدا کرد.
مهرداد سوم مدتی را در سوریه ماند، با سرداران رومی هم مذاکراتی کرد، اما این مذاکرات و این ماندنها راه به جایی نبود، سوریه براش منطقهی چندان جالبی نبود و به اهدافش نرسید، بعد از یه مدتی، سوریه را ترک کرد. این بار مهرداد سوم به بابل رفت، در اونجا قبایل جنگی عرب وجود داشتند. خودش هم یک تعداد نیروی نظامی داشت. نیروهای نظامی خودش را با قبایل عرب متحد کرد و یک سپاه تشکیل داد. با این نیروهای نظامی تصمیم گرفت به اشکانیان حمله کنه و تاج و تخت را از برادرش ارد دوم پس بگیره. ارد تمام داستان را فهمیده بود. ارد هم نیروهای خودش را منسجم کرد و به جنگ با برادرش رفت. دو برادر در سال پنجاه و پنج پیش از میلاد با هم دیگه جنگ خونینی داشتند. جنگ بسیار سختی بین این دو شکل گرفت. در جریان این جنگ باز هم مهرداد سوم شکست خورد. این بار دیگه ارد به برادر بزرگتر رحم نکرد و دستور داد مهرداد را بکشن. در همون سال پنجاه و پنج پیش از میلاد، مهرداد سوم کشته شد و ارد دوم بدون هیچ مزاحمتی بر تخت سلطنت نشست. این جنگ اولین جنگ درونخاندانی در پادشاهی اشکانیان بود.
جنگ حران در تاریخ ایران بیهمتا است، چرا که نخستین بار بود ایرانیها با رومیهای جهانگیر میجنگیدند و تونستند پیروز این نبرد حیثیتی بشند. اما اگر ایرانیها در این نبرد شکست میخوردند دیگه نمیتونستند جلوی رومیها را بگیرند، و ایران به کلی زیر یوغ و سلطهی بیگانگان میرفت. در واقع اشکانیان، سه کار بزرگ برای ایران انجام دادند. یکی اینکه سلوکیان را از ایران بیرون کردند. دوم اینکه جلوی یورش مردمان شمالی که میخواستند به ایران هجوم بیارند را گرفتند. و سوم و مهمتر از همه، اینکه رومیها را در اون طرف فرات متوقف کردند و به آنها فهماندند برای کشورگشاییهایشان حدی قائل باشند. بعد از نبرد حران و شکست رومیها از سردار نامدار ایرانی یعنی سرنا همه چیز برای این امپراتوری قدرتمند تغییر کرد. اشکانیان برای تصرف منطقهی سوریه بخشهایی از خاک روم را هم در اختیار گرفتند. در اون دوران اشکانیان در اوج قدرت بودند، پادشاه اشکانی ارد دوم بود و نیروهای آماده به رزمی داشت. اما برعکس قضیه، در جمهوری روم شرایط اصلا تعریفی نداشت. نیروهای جمهوری روم بعد از شکست حران به شدت ضعیف شده بودند و اختلافات داخلی، در داخل جمهوری روم بیداد میکرد. خیلی از این سرداران به جون همدیگه افتاده بودند. کاسیوس فرمانروای منطقهی سوریه به خوبی این رو میدونست که اگر نیروهای اشکانی به سمت سوریه حرکت کنند، هیچ شانسی برای دفاع در مقابل نیروهای اشکانی نخواهد داشت. کاسیوس هیچ امیدی هم به دو سردار دیگر روم، یعنی ژولیوس سزار و پمپه نداشت. چون آنها هم درگیریهای خودشون را داشتند و به هیچ عنوان قرار نبود کمکی برای کاسیوس بفرستند. همین طور که در نبرد حران دیدیم، ارد دوم بعد از پیروزی سرنا در جنگ حران، سردار خودش سرنا را به قتل رسوند، چون ارد دوم احساس خطر میکرد، میدید که سرنا نزد سپاهیان ایران خیلی محبوب شده، احساس میکرد که شاید سرنا تاج و تخت پادشاهی را به دست بیاره، به همین دلیل سرنا را به قتل رسوند، سپاه اشکانی بر سر همین قضیه از سرداران نامدار تهی شده بود. ارد دوم، فرمانروایی لشگر اشکانیان را به دست فرزند ارشدش پاکور سپرد. اما از اونجایی که پاکور بسیار جوان و کمتجربه بود، یک مشاور هم در کنار پاکور گذاشت. این مشاور از یاران سرنا بود. سردار خبره و جنگ آزمودهای به نام اوساک.
فرهاد دوم، اولین هدفش این بود که سوریه را به دست بیاورد، همچنان دمتریوس را هم در اسارت خودش داشت، و مثل یک اسیر با دمتریوس رفتار نمیکرد، اما دمتریوس نمیتوانست سایهی سنگین اشکانیان را بالای سرش داشته باشد. دمتریوس به دنبال این بود که از چنگ این اسارت خارج شود، خودش را به سوریه برساند و در آنجا تاجگذاری کند، یک پادشاه مستقل شود. به همین دلیل با روشهای خیلی سخت و پیچیدهای، تونست یک پیامی را به سمت سوریه بفرستد، پیامی برای یکی از یاران وفادارش، فردی به اسم کالیماندر. کالیماندر از فرماندهان سپاه سلوکیان بود و از یاران وفادار دمتریوس. پیام را که دریافت کرد خیلی سریع سپاه خودش را مجهز کرد و به سمت ایران به راه افتادند. از صحراهای سوزان گذشتند و وارد قلمرو اشکانیان شدند. اما به محض اینکه پاشون به قلمرو اشکانیان رسید توسط نیروهای فرهاد دوم، شناسایی شدند. نیروهای فرهاد دوم اینها را خلع سلاح کردند و همشون را اسیر کردند. اما همانند دمتریوس با این افراد هم رفتار خوبی داشتند، مثل یک اسیر جنگی باهاشون رفتار نمیکردند. حتی به آنها گفته میشود لباسهای نو دادند، و به آنها حتی پاداش دادند، تا بتوانند اینها را مطیع خودشون کنند. ولی دمتریوس همچنان به دنبال فرار بود. اما در اینجای کار، فرهاد دوم تونسته بود یکی از توطئههای دمتریوس را خنثی کند. فرهاد دوم زنگ خطر براش به صدا درآمده بود. این را فهمیده بود که دمتریوس چندان دلش با اشکانیان یکی نیست. دیر یا زود مشکلی برای دربار ایجاد میکند. چی کار کرد؟ دمتریوس را به گرگان منتقل کرد چون گرگان از منطقهی سوریه فاصله داشت. او را به گرگان فرستاد همسر و فرزندان دمتریوس هم در گرگان بودند. تا بره در کنار خانوادهاش و از اون طرف بتونه نظارت بیشتری روی دمتریوس داشته باشد، تعداد نگهبانان دمتریوس را هم بیشتر کرده بود.
کراسوس با سایر سرداران تفاوت داشت، سودای گسترش قلمروش را داشت، دوست داشت حکومتهای باستانی سلوکیان را زنده کند، خودشم که حکمران سوریه بود، گفت بریم شهرهای اطراف سوریه را فتح کنیم، که بهش منطقه سلوکیه گفته میشد، از اون طرف بریم حکومت اشکانیان را فتح کنیم و ضمیمهی قلمرومان کنیم، بعد هم بریم هندوستان را فتح کنیم و حکومت دوران اسکندر را میتوانیم زنده کنیم، یک چنین تفکری داشت. کراسوس به نیروهاش دستور داد که از سوریه خارج بشن و به سمت شهرهای سلوکیه برن، شهرهایی که در قلمرو حکومت اشکانیان بود، گفت به اونجا برید یه سرگوشی آب بدید، ببینید اوضاع احوال چطوره، یه اطلاعاتی از این حکومت به دست میآوریم، اگر خبری نبود همون مناطق را حفظ کنید و نیروها در همون جا اتراق کنند. خود کراسوس هم در این لشکرکشی همراه نیروهای رومی بود. به سمت این مناطق حرکت کردند، چند تا شهر را هم در اختیار گرفتند، و بعد از یه مدتی کراسوس و نیروهایش دوباره به سوریه برگشتند. این بار دیگه قصد داشتند به قلب نیروهای اشکانی بزنند و حکومت اشکانیان را کلا فتح کنند. کراسوس در سوریه جلسهای با بزرگان جمهوری روم برقرار کرد.