دانستنیهای «مادام توسو»
ساعت شش رفتم به تماشاخانهی مادام توسو. اینجا صورت سلاطین و مردمان معروف را خواه به نیکنامی، خواه به بدنامی، از موم درست کرده با همان لباس و نشانی که در زمان حیات برداشتند به ترتیب ایستاده یا نشسته با حرکات مختلف هر یک را به وضع خاصی قرار دادهاند، مثلاً شخص دیگری را مخاطب ساخته حرف میزند. به قدری مجسم است که با صورت اصلی نمیتوان تمیز داد. صورت دختری را از موم ساخته نفس میکشد مثل اینکه فیالواقع انسان حقیقی خوابیده و نفس میکشد. جای دیگر شخصی از موم بود گاهگاهی سرش را به طرف راست و چپ میگرداند. پلیسی از موم ساخته ایستاده کرده بودند. یکی از تماشاچیان گمان کرد پلیس حقیقی است. از وی پرسید چه وقت موزیک میزنند؟ دید جوابی نیامد، خجل شد! دختری شربتفروش جلو میز ایستاده بود. یکی از همراهان جلو رفته گفت این را چقدر خوب ساختند؟ دختر بنا کرد به خندیدن! اگر آدم حقیقی بیحس و حرکت در میان آدمهای مومی بنشانند مشکل میدانم کسی بتواند تمیز بدهد! بالای سر دختری که نفس عمیق میکشید، حبابی نهاده بودند. زیر حباب دستخط مبارک اعلی حضرت اقدس همایون، ناصرالدین شاه، سلطان ایران دیده شد. پهلوی آن انجیلی نهاده بودند.