دانستنیهای «نئاندرتالها»
شواهد دیگری هم هست. شواهد دیگر از روی بدن خود نئاندرتالها است. قبلاً هم گفتم نئاندرتالها عموماً آثار شکستگی و جوشخوردگی روی استخوانهای ترقوه، کتف و بازوهایشان مشاهده میشود، و باز هم اینها همبستگی معناداری دارد با نحوه شکار کردنشان. دستهی سومی از شواهد که این نوع را تأیید میکند که نوع شکار ضربه از فاصلهی نزدیک بوده، آثار و حفراتی است که روی استخوان جانوران به دست آمده... نوع سوراخی که در آن ایجاد شده با نوع سوراخی که یک حرکت پرتابی میتواند ایجاد کند کاملاً متفاوت بوده، کاملاً نشان میداد که این مربوط است به یک ضربهی سخت از فاصلهی نزدیک.
هر جایی که وارد میشده، اگر نئاندرتالها زندگی میکردند، تو یک رقابت طولانیمدت نئاندرتالها را ریخته بیرون و حذفشان کرد، و بین یک تا چهار درصد هم باشان تبادل ژنی داشته که اصلاً چیز زیادی نیست. اگر رفته جایی که دنیسواها بودند، دنیسواها را از آن منطقه ریخته بیرون، و یک چهار درصد هم باشان تبادل ژنتیکی داشته. اگر رفته به جنوب شرق آسیا و بازماندگان انسان راستقامت را دیده، با کمترین آمیزش ژنتیکی صرفاً منقرضشان کرده. اگر رسیده به جزایر اندونزی، مثل جزیرهٔ فلورز و انسانهای کوتاهقامت، هابیتها یا انسان فلورزی را دیده، با کمترین میزان تداخل ژنتیکی، صرفاً قلمروشان را اشغال کرده.
این تدفینی که شما دارید از نئاندرتالها میبینید، نشاندهندهی افرادی است که به مرگ واقف شدند. برای آن شخص متوفی گوشت حیوان گذاشتند، ابزار سنگی برایش گذاشتند، میتوانیم اینگونه استنباط کنیم که شخص را صد در صد تمامشده در نظر نمیگرفتند، مثل اینکه قرار بوده که آن از این ابزارها جای دیگری استفاده کند، قرار غذا بخورد، گوشت حیوانات توشهی سفرش است. به نظر میآید این اندیشه درشان شکلگرفته بوده که این صد در صد تمام نشده، ما هرگز نمیتوانیم بفهمیم که توی ذهنشان چه انگارهای از جهان دیگری داشتند، خب این کار غیرممکن است با توجه به مدارک سنگوارهای و ژنتیکی که ما داریم، اما از روی تدفینهایشان متوجه میشویم که به نظر میآید فرد تمامشده نبوده و قرار است به یک سفر برود.