دانستنیهای پادکست فارسی ولگردی | Wellgardi
ولی اگه یکی هدفش و آرزوش این باشه که برسه به سفر، سفرگیری را شروع کنه، هر چقدرم سختی بکشه، به نظر ارزش داره. قبول کنیم ما جای خوبی زندگی نمیکنیم، جای خوبی به دنیا نیامدیم، ولی میتوانیم غل نزنیم و آرزوامون را برآورده کنیم. این را دارم میگویم که تمام سفرهای زندگی ما با پول خودم رفتم. تمام چیزهایی که توی زندگی میخواستم بخریم، خودم برای خودم خریدم؛ من تا حالا از پدرم پول نگرفتم، یادم نمیآد. این را من دارم میگویم، و توی یک شهر خیلی کوچیک زندگی میکنم، خیلی؛ پس اصلاً به آنها نیاریم، فقط کولمون را برداریم، و منتظر فرصت باشیم بزنیم بیرون از خونه، همین. حسابشده، درست، و یهویی نزنیم بیرون. از یه ریباتی شروع کنیم، تا پلان را بکنیم، شروع کنیم. از هر کی که فکر میکنیم یک ذره میتونه کمکمون کنه، کمک بگیریم، چون ارزشش را داره، ولی به آرزو برسیم. من نمیدانم که این خوبه یا بد، همیشه بین دوستان میگن من عاشق زندگیام. یعنی بزرگترین آرزوی من این است که علم قدر پیشرفت کنه که ما نمیریم، ما همینجوری زندگی کنیم، همینجوری دنیا را ببینیم، همینجوری قشنگیها را ببینیم.
درگیرش بشی، واقعاً نمیتونی یعنی همش دلت تو جاده است، همش دلت تو سفر است، تو جریان است. برمیگردی تهران یا منزلت هر جایی باشه من تهران زندگی میکنم. برمیگردی به شهرت، به خونت، میگی چرا برگشتم؟ دوباره دلت پر میزنه همش، برمیگردی خونه انگار یک مرغی را یک پرندهای را انداختن تو قفس. و دوست داری باز سفر بری، برگردی به آسمان خودت، برگردی به اون اوج خودت، لذتهای خودت. واقعاً اینه، هر کسی انجامش بده میتونه کامل درک کنه. و خیلی هم هستند انجامش ندادن، شوق را دارند، ذوق را دارند، این هیجان را دارند، و میتوانند شروع کنند، خیلیها میتوانند شروع کنند، انجامش بدن، من پیشنهاد میکنم زیاد، ولی خب با آگاهی، بدونند چه خطرهایی دارد، چه آسیبهایی دارد، چه سختیهایی دارد، چه مشقتهایی دارد. خیلی خانمها پیام میدن که من به عنوان یک خانم چیجوری این را انجام بدم؟ خب، طبیعی هم هست خانمها خطراتی که برایشان هست، اتفاقات بدی که ممکن است برایشان بیفته، متفاوت نسبت به آقایون.
باید میرفتی اسکله، از اونجا سوار مثلا قایق میشدی که تو رو ببره بندر عباس. من که رفتم اونجا بلیت بگیرم، قبلش یه سری خرید رو پست میکردم، چون یه کولهی پونزدهلیتری هم خریده بودم؛ رفتم اونجا، از تاکسی که میخواستم پیاده شم، اینا رو تحویل بدم، کیف پولم افتاده بود، من نفهمیده بودم. بعد که رفتم حساب کنم، اونجا دیدم کیف پولم نیست، یه لحظه یخ کردم. اطلاعات شخصی من رو بردن، رفتم بانک تا کارت بدن به من. برگشتم اسکله، سر راه که برمیگشتم، تو قسمت اشیای گمشده دیدم کیف پولم اونجاست. رفتم بندر عباس، تو جاده اینجوری بودم که چون اون اولین سفر تنهایی و داوطلبانهی من بود؛ من سفر تنهایی اینجوری نرفته بودم، حتی وقتی میرفتم به شهری یکی رو اونجا میشناختم، ولی اینجا هیچکی رو نمیشناختم. شب که تو جاده بودم، جادهها تاریک بود؛ اونجایی بودم که واقعا با خودم میگفتم نصف شب تو چیکار داری میکنی، از چی نمیترسی؟ ولی خیلی خاطرهی قشنگی بود برام، خیلی.
همهی راه، اولین باری که فکرش زد توی سرم، بیستوسه سالم بود و خانوادهام آن زمان خیلی مخالفت کردند و گفتند هیچجوره از لحاظ مالی هم کمک نمیکنیم که بخواهی بروی. و من گفتم مشکلی نیست، خودم کار کردم، پولم را جمع کردم، بلیط رفت و برگشت خریدم، ولی خب کرونا آمد و به خاطر آن همهی پروازها کنسل شد. و این سفر ماند تا من رفتم، خودم بعدا فارغالتحصیل شدم و سر کار، اولین باری که توانستم بروم بیستوهفت سالم بود. وارد نپال شدم تنهایی. من اصلاً یک آدمم که وقتی که بلیط را میخواستند برایم توی فرودگاه چک کنند، آن آقایی که داشت مهر میزد گفت کجا داری میروی؟ نپال؟ گفتم آره. گفت میخوای بری سرزمین آدمخوارها؟ اونم تنهایی از اینجا میخوای بری؟ همین حرفش کلی دلم را خالی کرد و خندیدم گفتم نه، این چه حرفیه شما میزنی؟ اهمیت ندادم. ولی وقتی که از هواپیما پیاده شدم و ماشین گرفتم توی آن شلوغی و پیچوخم آن خیابانها و کوچههایی که میرفت، آدمها را میدیدم، واقعاً اولین احساسی که داشتم این بود که اینجا چی کار میکنی واقعاً؟ اومدی اینجا، اصلاً چی میخواهی؟
بیشتر از تور بالای پونزهنفر نمیزاره برگزار کنی شما. یعنی میگه اگر شما پونزهنفر به بالا باشی باید دو تا ماشین بشی، دو تا لیدر داشته باشی.
خب، الان یکیشه که گفتم یکیش اینه که واسه ماشین من، که حالا مثلاً «فیات» است»، تو ایران خیلی تعمیرکاران نمیشناسنش واقعاً. و مثلاً معدود تعمیرکارش، مثلاً اگه اون آقا مشغول باشه تو مثلاً چند روز هم ماشینت بخوابه، اگه مشکل جدی داشته باشه.
اولین کاری که باید بکنی برای اینکه تو اون کشور بتونی خیلی خیلی خیلی راحت زندگی بکنی و ترس تو وجود در رخته نکنه، اینکه زبون اون کشور را یاد بگیری.
بیاییم این کار را انجام بدهیم که ذهنمون را و مغزمون را و بدنمون را تا حد امکان آماده بکنیم که اگر روزی چندانت انتفاقی افتاد، من چه کارهایی میتوانم انجام بدم
اگر به آنها آموزش بدهیم، خیلی از آدمهای دند. خیلی از آدمهای در راهماندن هن را رفتن نجات دادند، تو دل کوی
دوستم به هم پیام داد سما، پولاتو چک کن. گفتم چرا. گفتم من اومدم هتل، روی دیوار هتلم، بزرگ نوشته که به هیچ عنوان اینجا ماساج نرید، چون اینا ماسر نیستند و پولهای شما را چنج میکنند با دلار فیک