دانستنیهای «عصر پارینهسنگی»
در جایی که خیلی تاریک بوده، در جایی که در دید نبوده، در دسترس نبوده، ما بعداً خواهیم دید که از یک زمانی به بعد، نقاشیها منتقل میشوند به پناهگاههای آگاه صخرهای که اتفاقاً در معرض دید باشند. اما در این بازهی زمانی سی و پنج هزار سال پیش، نقاشیها در جاهای خیلی مخفی کشیده میشوند. یک مقالهای در سال منتشر شد و مقاله خیلی جالبی بود. از طریق آزمایش و بازسازی متوجه شده بودند که به احتمال خیلی زیاد انسانهایی که داشتند این نقاشیها را انجام میدادند در انتهای غار، داشتند طبیعتاً از یک نوری، منبع نوری استفاده میکردند. این منبع نوری میتوانست یک پیسوز باشد یا یک مشعل باشد. با روشن شدن آن پیسوز یا مشعل، اکسیژن آن انتها، آن سالن مصرف میشده و دیاکسید کربن خیلی زیادی تولید میشده و این دیاکسید کربن و کم بودن اکسیژن منجر به این میشده که کسانی که دارند نقاشی را میکشند از حالت عادی مغزشان خارج شوند به یک حالت استیج ترنس وارد شوند.
یک شکارورز گردآورنده صبح خودش را احتمالا با خوردن مقداری از صدفها، چند نوع ماهی، قارچ، نوعی از گیاهان شروع میکرده، احتمالا در مسیر شکاری که میرفته، دانهها و مغزهای خوراکی را جمعآوری میکرده، میوههای وحشی را میخورده، چه بساکه از حشراتی که پروتئین بالایی داشتند استفاده میکرده، از گوشت و پروتئین خزندگان کوچک استفاده میکرده، میتوانسته خرگوشی را شکار بکند، پروتئین لازم برای ناهار خودش را فراهم بکند، مجددا قارچ، برخی از گیاهان، مغزها، دانهها، توتهای وحشی، و این رژیم غذایی متنوع خودش را میتوانسته تا زمانی که محیط بهش اجازه بده، حفظ بکند. اما بریم سراغ آن کشاورز دامپرور، آن غذای خودش را از کجا تأمین میکرده؟ با توجه به ذخیرهسازی که در مورد غلات انجام میداده، یک چیزی مثل گندم و جو کوبیدهشدهی مخلوط شده با آب یا شیر حیوانات میخورده، یک چیزی شبیه حلیم امروزی خودمان، پروتئین آنقدر نداشته که یعنی نمیتوانسته لزوما از دامهای خودش به صورت مداوم به عنوان غذا استفاده بکند چون بیشتر دامها کاربردهای جنبی داشتند تا خود پروتئین، یعنی پشمشان، شیرشان و تولید مثل که میگردند به عنوان یک سرمایه و دارایی خیلی مهم بودند.