عصر پارینه‌سنگی

یک شکارورز گردآورنده صبح خودش را احتمالا با خوردن مقداری از صدف‌ها، چند نوع ماهی، قارچ، نوعی از گیاهان شروع می‌کرده، احتمالا در مسیر شکاری که می‌رفته، دانه‌ها و مغزهای خوراکی را جمع‌آوری می‌کرده، میوه‌های وحشی را می‌خورده، چه بساکه از حشراتی که پروتئین بالایی داشتند استفاده می‌کرده، از گوشت و پروتئین خزندگان کوچک استفاده می‌کرده، می‌توانسته خرگوشی را شکار بکند، پروتئین لازم برای ناهار خودش را فراهم بکند، مجددا قارچ، برخی از گیاهان، مغزها، دانه‌ها، توت‌های وحشی، و این رژیم غذایی متنوع خودش را می‌توانسته تا زمانی که محیط بهش اجازه بده، حفظ بکند. اما بریم سراغ آن کشاورز دام‌پرور، آن غذای خودش را از کجا تأمین می‌کرده؟ با توجه به ذخیره‌سازی که در مورد غلات انجام می‌داده، یک چیزی مثل گندم و جو کوبیده‌شده‌ی مخلوط شده با آب یا شیر حیوانات می‌خورده، یک چیزی شبیه حلیم امروزی خودمان، پروتئین آنقدر نداشته که یعنی نمی‌توانسته لزوما از دام‌های خودش به صورت مداوم به عنوان غذا استفاده بکند چون بیشتر دام‌ها کاربردهای جنبی داشتند تا خود پروتئین، یعنی پشم‌شان، شیرشان و تولید مثل که می‌گردند به عنوان یک سرمایه و دارایی خیلی مهم بودند.